Corry.

Het ziet er eerlijk gezegd, niet goed uit. Dat wil zeggen dat het richting einde verhaal loopt ten aanzien van mijn schoonmoeder. Maar 95 is een respectabele leeftijd. En al die jaren dat wij van haar hebben kunnen genieten, aan ieder leven komt immers een einde. Maar omstandigheden bepalen voor een deel op welke manier je je naar je einde begeeft. De laatste tijd waren in zekere zin heel beroerd. Ze kwam van het ene moment weer terecht in een andere kwaal. Bepaald niet geringe. Maar gelukkig zijn we op haar einde voorbereid. En dat zorgt aan de ene kant voor een bepaalde vorm van rust en aan de andere kant een zekere gelatenheid. Bij mij voelt het alsof er een steen in mijn maag terecht is gekomen, maar dat heeft niets te maken met die poliep welke verwijderd is. Had het wel liever anders gewild, maar soms valt er weinig te kiezen. Zo ook dit keer. Van mijn schoonmoeder kun je zeggen dat ze er alles uit heeft gehaald wat er in zat. Zowel in positieve dan wel negatieve zin. Een mate van dankbaarheid is op zijn plaats, dat zij naast kleinkinderen ook achterkleinkinderen heeft gekregen ook dat staat buiten kijf. Maar een vergevorderde leeftijd doet ook iets met het brein. Dementie komt bij velen op die leeftijd simpelweg voor, en waar niemand een idee heeft wat er nog allemaal in dat brein plaats vindt, ook dat is in zekere zin een geheim. Kun je wel praten over een geheim als je zelf niet beseft dat dit een geheim is? Hoogstwaarschijnlijk niet. Dat neemt niet weg dat het regelmatig herhalen van opmerkingen bij anderen nog weleens wat irritatie kan oproepen. De andere kant van het verhaal blijft toch het herhalen van die zaken. Wat de betrokkene dan niet doorheeft en ook dat is in zekere zin een zegen. Het zijn op het einde van je leven mogelijk de zegeningen die je hebt mogen ontvangen. Maar het tellen daarvan kan hooguit leiden dat je tel kwijt raakt.

Vandaar mijn voorstel: een, twee, drie… veel!