ZON daar.

Neen, ik ben niet altijd een zondaar, hoewel ik me in het verleden daar weleens schuldig aan heb gemaakt. Niet dat ik daar tegenwoordig nog last van heb, gelijk die man die die eerste steen nog nooit gegooid heeft, dat neemt niet weg dat ik met Ellen en Marlies bij de Binnenkomer van een lunch mocht genieten. Jawel wederom een broodje kroket terwijl Ellen een bijzonder uitgebreide schotel wist te verschalken. En Marlies haar wensen zag vervullen. Geen idee wat zij allemaal naar binnen wist te werken, maar dat het een genoeglijk samen zijn was, dat staat buiten kijf. Je moet het immers doen met de mogelijkheden die zich aan dienen. Anders wordt het leven gewoonweg saai. Dat we hadden plaatsgenomen op een terras in de zon, niet veel later ging de zon even weg. Niet door pech maar simpelweg door het zonnescherm wat ons beschermde. Natuurlijk had ik geen zonnecrème bij de hand. Want al die aanbiedingen laat ik aan mij voorbij gaan. Je merkt het al: een praatje pot, terwijl mij brein in zekere zin overuren maakt. Het heeft er veel van dat ik van de regen in de drup raak, Weer enen ander onderzoek wat een half uur gaat duren. Mijn bloedvaten hebben de schijn dat ze niet geheel en al voldoen aan de kwaliteit die verwacht mag worden. Geen wonder, want ze gaan al 79 jaar mee. En dat ik het in het verleden niet altijd even nauw nam voor wat betreft voeding, drank en roken ook dat kan me niet meer verbazen. Alles wat slecht voor de mens is heb ik tot mij genomen. Spijt? Geenszins.

Het blijven immers nog steeds mogelijkheden die zich voordoen!