te wachten.

Goed, dat bezoek aan de vaatchirurg is achter de rug. Op een bijkans zakelijke manier ging hij met zijn bevindingen aan de haal. Dat wil zeggen dat er nog het een en ander op het programma is komen te staan, te weten een verwijzing naar de internist. Het betreft dan het cholesterolgehalte en mogelijk dat ik daarvoor statines dien te gaan slikken. En waar ik niet helemaal naar uitkijk is het volgende: wanneer die operatie op het programma komt te staan zal ik ook nog een aantal dagen in het ziekenhuis moeten verblijven. Waar ik ook niet bepaald naar uitkijk. Maar niets doen is geen optie, me overgeven in zekere zin dan weer wel. Niet zozeer kiezen uit kwaden, maar ik hecht meer aan het leven dan aan de dood. Mogelijk een dooddoener, maar wie nu leeft heeft in zekere zin ook nog een oog voor de toekomst. Dat onze kleinkinderen groter gaan groeien, dat door het voortschrijden van de leeftijd mogelijk wat meer ziek en zeer naar voren gaat brengen en dat het in zekere zin een gunst is wanneer je voor je ziektekosten verzekerd bent. Neen daar hoef ik me niet druk over te maken maar waar ik me wel over druk zou moeten maken is al de informatie die het ziekenhuis mij doet toekomen.

Opdat ik weet wat me straks te wachten staat!