Eigen wijzen.

Wanneer het goed is, loopt het zoals het loopt. Maar wanneer het even anders loopt, dan loop je de kans dat je jezelf voorbij loopt. En dat is voor een loopvogel niet zo’n probleem, maar voor een struisvogel kan het immers heel anders gaan lopen. Of wat te denken van loopeenden die niet veel meer hoeven te doen dan het gras te maaien en tegen de avond in hun hok te gaan zitten wachten. Gelijk ook kippen de neiging vertonen om tegen de avond op stok te gaan. Waar dit op slaat? Eigenlijk op niets bijzonders, ware het niet dat ik de afsluiting van dit seizoen van het fotocafé heb mogen meemaken. En zelfs mijn portret van de foto die Martin van mij heeft gemaakt, in een houten lijstje terecht is gekomen. Sterker nog, de bar-b-que was dit keer voortreffelijk, de drank tongstrelend en ik mocht zelfs weer mijn overzicht van het afgelopen jaar naar voren brengen. En waar ik dacht dat er nog wel een reactie van het aanwezige publiek naar voren zou worden gebracht, bleef het oorverdovend stil. Sterker nog, toen ik de naam van een gastdocent liet vallen, was er niemand die zijn of haar mond opentrok. Zwijgzaamheid kan een zegen zijn, maar die oorverdovende stilte duurde wat mij betreft wat lang. Op het einde van mijn betoog toch nog wat applaus, complimenten die niet naar voren werden gebracht heb ik stilzwijgend aanvaard, en waar een bepaalde traditie in ere wordt gehouden, daar heb ik me ook aan gehouden. Dat betekent echter niet dat ook tradities de neiging vertonen om op een goed moment uit beeld te geraken. Waardoor het thema voor deze zomer zich heeft aangediend. ‘TUSSEN DE LIJNTJES.’ Hoe bedenk je zo’n thema als je met zo’n kleurrijke groep aan het werk gaat? Ieder kent en kan op zijn of haar eigen wijze eigenwijs aan de haal te gaan. Dan moet je van goeden huize komen om alsnog iets van jezelf naar voren te gaan brengen.

En laat dat maar aan die eigen wijzen over!