Simpelweg.

Simpelweg het beste! Voor iedereen die op de grens staat van leven en dood. Want hoe je het ook wendt dan wel keert, de man met de zeis staat geduldig te wachten. Alsof hij niets beters te doen heeft. En dat heeft hij simpelweg ook niet. Maar niemand weet wat hem of haar op dat laatste stukje te wachten staat. Je zult je simpelweg moeten neerleggen, als je al niet voor die tijd bent neergelegd. Een bed kan een weldaad zijn, maar ook geen weldaad. Liefde en haat doen zich nu eenmaal gelijktijdig voor, terwijl degene die in dat bed ligt niets anders heeft te doen dan af te wachten. Of zich dient over te geven van de zorg die hem of haar omringt. Kijk dan niet vreemd op wanneer die verleende zorg lekker langs elkaar heen weet te werken. Of dat je met een boodschap weg wordt gestuurd, waarbij mogelijke protocollen niet worden geraadpleegd. Stel je dan maar in op een langdurige wachttijd, voor het je duidelijk wordt dat je de zoveelste in de wachtrij bent. Een muziekje klinkt op de achtergrond en het herhalen van de tekst dat alle medewerkers in gesprek zijn, dat is niet alleen goed voor je bloeddruk, maar ook voor je frustratietolerantie drempel. Neen, geen klagen maar de vragen die er echt toe doen vertonen de neiging om uit het beeld te verdwijnen. Waar ging het ook weer over? En is de vraag als zodanig nog wel relevant? Ideaal zo’n telefoonnummer, maar als je dan op een stem van een medewerker rekent, kijk dan niet vreemd op wanneer een chat(ro)bot het gesprek overneemt. We worden in de regel niet alleen afgescheept, maar dienen ook een vraag te beantwoorden met een duimpje omhoog, dan wel omlaag. Of dat het gesprek vanwege trainingen kan worden gebruikt voor die doeleinden…

Vraag mij niet hoe dit kan, maar chagrijnen helpt ook niet. Zolang en niets van valt te profiteren, kan de mens nog veelvuldig leren!