Zelfmedelijden.

In de huidige tijd is het niet verkeerd om een portie zelfmedelijden te hebben. Wanneer je om je heen kijkt en je stilstaat bij het huidige aardse tranendal, is er weinig dat de geest weet te verrijken. Hoewel is het wel de geest die verrijkt dient te worden? Wanneer er elders uitputtingsslagen worden gestreden, mensen in schuilkelders of metrotunnels moeten schuilen en zich afvragen of zij nog wel een volgende dag zullen gaan beleven, is het ook de vraag met welke trauma’s zij in de toekomst moeten gaan leven. Een groot deel van de opgewektheid die zij in het verleden vanzelfsprekend vonden, ook dat is voorzien van een rouwrandje. Familieleden kwijt, hun huis weggebombardeerd, stroom welke het af laat weten en ook voedsel en water niet vanzelfsprekend meer is, waar de zorg het voor een deel af laat weten en wanneer je gewond bent geraakt je moet afwachten of er nog artsen zijn die je kunnen gaan helpen. Waar de genezingskans minimaal wordt en waar je mogelijk op een andere manier door het leven dient te gaan. Amputaties en protheses niet direct voor handen zijn. Of wanneer je door uithongering hologig naar een hulpverlener kijkt. Je afvraagt of je wel het einde van de dag zult gaan halen. En dat troost een woord is wat je nauwelijks naar voren kunt gaan brengen. Het afscheid nemen een nieuwe standaard is geworden en de dood welig om zich heen tiert. Dat je je stomweg neerlegt bij de omstandigheden waaronder je bent komen te verkeren en je je minder druk kunt gaan maken omtrent een ander. Waar ouders mogelijk te maken krijgen met het feit dat ze kinderen op de wereld hebben gezet en hun toekomst niet meer zo vanzelfsprekend is. Voor zover er nog sprake kan zijn van een toekomst.

Ik zie het voor velen heel somber in en vraag me zelfs af of er dan nog sprake kan zijn van een toekomst.