Wrang.

Soms is het wrang wanneer berichten mij bereiken waar ik niet direct op zit te wachten. Bijvoorbeeld van een onverwacht overlijden waar ik al eerder over verteld heb. Dan voelt het als een emotioneel verlies en heb ik de neiging om mijn hoofd maar weer in het zand te steken. Daar doe ik de overledene geen recht mee, laat staan dat ik me laat verleiden om in de mineurstrand terecht te komen. Dat zou zij bepaald niet willen, de tegenslag hoort immers bij het leven. Maar om nou te zeggen dat ik op zoek ga naar de zon, neen ook daar heb ik geen behoefte aan. Want niet alleen de tijd gaat door, ook de dag wordt nog steeds gevolgd door de nacht. En over dat goede been heb ik ook al geschreven. Toch helpt het schrijven van een tekst mij wederom duidelijk op weg. Mijn ei raak ik kwijt en ook mijn ziel krijgt een plekje. En dat ik voornemens heb ook dat blijft in stand. Mooi is het wanneer woorden toch een zekere uitlaatklep kunnen zijn. Om de pijn van een verlies enigszins te kunnen blijven dragen.

Want een verlies is en blijft het!