Dimensie.

Blijft het zo of wordt het toch weer anders? Zou het mij lukken om voor die tijd orde op zaken te gaan stellen? En wanneer ik zo de vruchten van mijn verleden door mijn handen laat gaan, worden herinneringen weer levend. Natuurlijk ben ik een mens van goede wille, maar niet altijd in staat om mijn wilskracht naar voren te brengen. Zo af en toe zit het mij wel ‘gescheten’ en zolang ik de pot nog weet te behagen, maak ik daar dankbaar gebruik van. Dat neemt niet weg dat ik toch besluit om bepaalde zaken weg te gaan gooien. Of dat ik me door een berg van paperassen worstel om alsnog te besluiten om ze nog even te bewaren. Maar wat moet straks de ander met al mijn ongein? Hooguit de vraag stellen wat ik daar ooit in zag. Of dit nu bescheiden zijn, of spullen waarbij je je de vraag kunt stellen wat ooit de reden is geweest om ze op zolder op te gaan bergen. Het zijn dan hooguit wat sporen die ik achterlaat in de wetenschap dat waar ik naar toe ga, ze nooit een plek zullen gaan vinden. En als je in de loop der tijd alle spullen die je nodig hebt om een huishouden draaiende te houden, zijn het niet alleen de pollepels en het bestek dat zich in een lade bevindt. De potten en de pannen, de borden en de glazen, de stofzuiger welke een eigen plek heeft verworven, het bed dat uitkomst biedt om dan maar te zwijgen over alle boeken die in diezelfde tijd het huis zijn binnen gekomen. En waar op termijn niemand meer op zit te wachten. En dan doet zich het volgende voor: als ik ooit het loodje ga leggen wil ik toch wel een boek mee gaan nemen. Want de overbruggingstijd dien ik toch op mijn manier in te gaan vullen. Want stel je nu eens voor dat tussen dood en ter aarde bestelling de tijd op een andere manier wordt overbrugd. Wat is er dan niet handiger om die ’tussentijd’ met het lezen van een boek te gaan vullen?

Het is voor mij heel simpel: ik neem mee ‘In de ban van de Ring’, waardoor die ongekende dimensie alsnog een dimensie kent!