Wim T. Schipper

‘Zoek de zon op, dat is zo fijn. Laat de lente verdwijnen en de zomer verschijnt. Weg met de treurnis en alle ellende, maak van de dag tegen de avond een ende’. Zou zomaar een tekstregel kunnen zijn uit het brein van wijlen Wim T. Schippers. Want ook deze man maakt zich op voor het eeuwige einde. De man van de Pindakaasvloer, de stem van Ernie, de man die Sjef van Oekel het leven gaf en die met Hoepla ervoor heeft gezorgd dat ook de VPRO in het collectieve brein werd opgenomen. Of dat Barend Servet en Fred Hachee ook nog eens van zich lieten horen. Het ene coryfee na het andere legt simpelweg het loodje. Is het geen Dick Matena, dan is het die eerder genoemde Wim. Jawel ook zij zijn door het halen van een bepaalde leeftijd, mensen van alledag geworden. Reeds! Dat leven vergankelijk is, daar staat niet iedereen bij stil. Dat het plukken van de dag niet iedereen na een doorwaakte nacht ervoor kan gaan zorgen dat het licht uitgaat, dat het kijken naar de toekomst niet voor iedereen duidelijk voor ogen staat, ook daar kom je niet onderuit. Je hebt het daar simpel mee te doen. En ach, zolang er nog een kans bestaat dat de soep niet zo heet wordt gegeten als deze wordt opgediend, blijven we nog steeds de lepel in de breipap slaan. Of wat te denken van het idee om water naar de zee te dragen? ook daar was Wim niet te beroerd voor. Niet alleen een kleurrijk figuur maar ook nog eens een begenadigd schrijver. Geen idee of hij met zijn creativiteit voor een omwenteling heeft gezorgd, maar ik ben er wel van overtuigd dat hij voldoende sporen heeft achtergelaten.

En wie is de mens die zijn of haar sporen achterlaat? Wie schrijft, die blijft!