water


iGer.nl
Toch heb ik mij straks anders voorgesteld. Want al poog ik in de dag en het moment te leven, betrap ik mij erop dat ik stiekem wel vooruit kijk. Haal het regelmatig in mijn hoofd om dagen vooruit te gaan tellen. Nog verder dan een maand. Omdat het zomaar weer voorbij gaat. Dat moment. Of dat andere. Dat onbepaalde. Dat nog niet zichtbare. Of dat wat ik zichtbaar maak.
Niet voor dit moment. Want het moment nu is bepalend. Voor de overdenking. Van die prikkeltjes. Omdat de prikkeltjes zich op ieder moment aandienen. Verdwaald soms. Bewegingloos vaak. Of juist even een teken van leven geven. En ik dit vanuit mijn ooghoek opmerk. Een donderstien, die salamander. Hij bracht mij even in verwarring. Simpelweg omdat het andere moment er geen beweging viel te ontdekken. Op dat andere moment de pootjes vooruit gingen. Mijn buurman levensreddend handelt. En de salamander, verdacht van uitdroging, naar het water helpt. Mogelijk dat de salamander nog steeds leeft. Ook de mogelijkheid dat hij als een vlezig hapje zijn leven heeft geëindigd, sluit ik niet uit. Maar dat hij het leven heeft kunnen overleven, behoort ook tot de mogelijkheden. Laat ik daar maar vanuit gaan. Water. Leven. En alles wat daar aan te koppelen valt. Fonteinen bijvoorbeeld. Fonteinen zonder rand. Want dit beeld ontdekte ik in Nederland. In Castricum. En leg het vast. Niet recht, maar overdwars. Waardoor toch weer een ander beeld ontstaat. En juist dat andere beeld geeft weer de mogelijkheid om anders tegen de werkelijkheid aan te kijken. En door die andere kijk kwam ik nog weer een ander beeld tegen.
 


iGer.nl
Iets wat deed denken aan een vlinder. Waar de vleugels tot een doorkijk nodigen. En waar stemmig blauw een niet onbelangrijke rol in speelt. Blauw en staal. Staalblauw wat dan weer aan een specifieke kleur doet denken. Gehard. In tegenstelling tot de zachtheid van een vlinder. Het tere karakter ook van dit insect. En de wijze waarop dit dier zich door het luchtruim beweegt. Ogenschijnlijk zonder doel. Ogenschijnlijk zonder doel in mijn leven. Maar juist omdat mijn oog op dit diertje valt, krijgt ook dit dier een doel. In mijn leven wel te verstaan. Simpelweg omdat mijn oog op dit beestje viel. Waarna het beestje even zo vrolijk uit mijn leven verdwijnt. En ik mij verder begeef. Op mijn pad. En blijf ik me bezig houden met nu. Met straks. En ook geregeld toen. Ook nu is het moment straks aanwezig. En koester ik ook mijn doelen van toen, voor straks. Als er een straks zal zijn en ik voor mijn gemak uit ga van 64. Maar ook dat getal staat ter discussie. Want voor hetzelfde geld wordt dit 67, 70 of ieder willekeurig ander getal. Daardoor blijft het glas duidelijk voor ogen. Leeg en vol, een volle leegte. Gevuld met zwijgen. Stilte desnoods. En blikken. Blikken vol mededogen. Blikken met verwondering. Doorsnee blikken.
 


iGer.nl
Juist dan overweldigt mij mijn mens zijn. Dan ben ik, voor heel even, een met het al. En laat ik in die stap ook liggen wat er lag. Om de draad niet kwijt te raken. Om niet krampachtig vast te houden. Alleen…
Dat valt soms verdomde tegen. Het is dat ‘Alleen is veel ineen’ wat dan weer opspeelt. Niet constant maar wel met een zekere regelmaat. En dat is vaak ook niet verkeerd. Want het dwingt tot nadenken. Het dwingt ook om stil te staan. Bij het leven. Bij mijn leven. En door mijn leven bij het leven van anderen. Sommigen gevangen in die ‘rat-race’ die ik, zonder enige schroom, achter me heb gelaten. De mogelijkheid om op zoek te gaan naar mijn ware ik. Wik”!
 


iGer.nl
Een wonderlijk weekje. Een weekje vol verwondering. Omdat er zaken plaatsvinden die ik op mijn pad nog niet gevonden had. Daardoor ook moeilijk te plaatsen zijn. Het goed bedoelde. En ik ben mogelijk een beetje pedant, een tikkeltje blasé en een fractie arrogant, maar voor een ander deel toch ook wel verlegen. Weet ik niet zo goed wat ik  zeggen moet.
Heb ik ook niet die moed en doe ik er mijn zwijgen toe. Slaat de stomheid toe. En doe ik het maar met deze lettertjes. Dan komen de woorden hier te staan. En denk ik even: ‘ik begin maar weer van voren af aan…’
 


iGer.nl
Maar dat is onzin. Dat is je verstoppen voor de realiteit. Dan kun je niet ontsnappen aan de dagelijkse werkelijkheid. Ga ik mee in de stroom en laat de onderstroom geen vat op me krijgen. Want die onderstroom, niet zichtbaar, laat zich wel degelijk gelden. Kan dat de ‘vaart der volkeren’ zijn” Ik weet het niet. En denk dat dit zo blijft!