vruchten


iGer.nl
Ik weet niet altijd meer wat ik ooit bedacht heb. Vaak weet ik me niets eens meer te herinneren wat ik ooit bedacht heb. En als ik het ooit neerschreef, permitteerde ik het om de dingen dan maar spontaan te vergeten. Op een ander moment schieten mij spontaan weer zinnen te binnen. En kan ik die zinnen van binnen beminnen. Omdat ik me dan ook weer weet te herinneren onder welke omstandigheden die zinnen ooit te binnen schoten. En onder welke omstandigheid ik ze voor later noteerde. Omstandigheid die door de tijd ietwat gekleurd dreigt te worden. Waarmee de waarheid geweld kan worden aangedaan, ware het niet dat er niemand getuige van was. Dat moment toen. Dat moment wat zich momenteel in de herhaling voordoet. En getiteld is:
OOGST
Wat laat ik achter op mijn weg
heb ik de vruchten leren plukken,
ze weggegooid terwijl ik zeg
ooit zal het mij eens lukken.

Het lukt mij soms, maar vaak ook niet
te zeggen wat ik bedoel
laat staan dat ik je zeggen kan
wat ik bij tijd en wijle voel.

Ik geef wat door, noem het iets
voor mij heeft dit wel waarde
toch begrijp ik best, net als de rest
dat je twijfelt, aan de waarde.

Het is iets dat ooit mij bewoog
te doen, wat ik niet kon laten
maar kijkend naar de regenboog
staat daar de pot, voor later

Kun je doen wat je wilt, je bent groot
volwassen klinkt je stem
de tragiek van toen die boog
kwam met de traan, verleden.

Ik sta nu stil, de kleuren vast
stramien waarin ik mij beweeg
de dag duurt kort, de nacht heel lang;
ik stond verstomd en zweeg.
Reeds bekend, mag ik veronderstellen. Al eerder aan u voorgesteld. Maar niet eerder van een uitleg voorzien, noch van de vraag: ‘wat kan de dichter met dit gedicht voor ogen hebben gehad” ‘
Is de man op leeftijd en blikt hij terug op de gangen die hij heeft gemaakt, de sporen die hij achter liet” Realiseert de man zich de tijdelijkheid van dingen. Zijn leven, zijn werk, zijn persoonlijke ontwikkeling, zijn mogelijke ontplooiing” En welke waardevolle les valt uit dit gedicht te trekken” Op welk kruispunt in zijn leven bevindt de man zich. En hoe dien je zijn stilstand te interpreteren” Heeft dat elementen van berusting in zich, of is het juist het bewust zijn van zijn leven in de loop van de geschiedenis” Welke beelden roept dit gedicht bij je op” Op welke manier poogt de dichter zijn nakende afscheid naar voren te brengen” Is zijn afscheid wel zo nakend, als dat de vragensteller veronderstelt”


iGer.nl
Welke vruchten kan de ik persoon hebben geplukt en hoe pakten die vruchten voor hem uit. Op welke manier laten deze vruchten zich omschrijven. Geef een voorbeeld van een zoete, een wrange, een melige dan wel een rotte vrucht uit je eigen ervaringen.
Vanwaar deze voorbeeldige bijdrage” Simpel! Ik vernam van mijn collega/college/vriend Jan dat er een uitbreiding zal gaan plaatsvinden op de school waar ik ooit lessen mocht verzorgen. De veronderstelling is dat docenten in staat zijn om ook Nederlands en rekenen van een bepaalde inhoud dan wel niveau te gaan voorzien. Dat de vrijheid waarmee Jip en Janneke taal en de korte verbindende teksten die zich via SMS voordoen, in een wat ander kader zullen worden aangeboden. Dat het fenomeen ‘eerst was er beeld’ (de blik) en daarna kwam ‘het geluid’ (de taal) wordt omgevormd naar beeldtaal. Of taalbeeld. Om te komen tot een ge├»ntegreerd ‘totaalbeeld.’


iGer.nl
Althans, dat stel ik mij zo voor. Nochtans zal het de vraag zijn of iedere docent aan deze veronderstelling kan voldoen. Want het vraag iets van hem of haar. Het vraagt om gevoel. Het vraagt om een bepaalde klankkleur. Het vraagt iets omtrent de interpretatie van het woord dat er staat, het woord dat wordt gebruikt in een poging om te komen tot een bepaalde vorm van communicatie. Waarbij golflengtes op elkaar kunnen worden afgestemd. Daar echter zou het mis kunnen gaan. Daar zouden kongsi’s of kongsies door kunnen ontstaan. En dan raken we verdwaald in een mistig dan wel mogelijk mysterieus landschap. Een samengaan van mensen die een geheim te delen hebben. En dat dan weer leidt tot een zodanig gezelschap. Zoals ik de film ‘The Wave’ zo fantastisch naar voren komt. Het samengaan. Het samenspannen. Het beter zijn dan de rest. En de macht die daaraan te koppelen valt. Want ook bij deze deeltaak, kan het haast niet anders dan dat een onderscheid wat nader wordt bekeken. Besproken. De vraag zich voordoet wie daar en op welke wijze zich mee bezig gaat houden. Dan ook wordt de kans groot dat de ‘primus inter paris’ opstaat. En zich de nodige egards laat welgevallen. Dan ook ontstaat de kans op kliekvorming. Juist dan wordt het weer tijd om iemand tot de orde te gaan roepen. Waar deze bijdrage verder op gestoeld is” Heel simpel. Ik werd vanochtend wakker door het woord kong’si. En waande mij even elders. Maar dat is nu, na deze woorden, stomweg weer voorbij!