Vervolg II

JIK door WIK. II
En dan hangt er zomaar ergens een verdwaalde zonnebloem en besef ik dat ik van je houd en gaat het automatisch telefoon/belapparaat om te zeggen dat iemand het bed heeft verlaten. Help ik dames van ver over de middelbare leeftijd op de po-stoel en word ik gewezen op het feit dat een vrouw er zo uitziet! Het plassen gaat in etappes gelijk een koe zoals die mevrouw stelt en meteen vertelt dat haar 40-jarig huwelijk tussen de koeien geen liefde kende maar slechts schoppen, slaan en trappen, zij alles verdroeg vanwege haar enige zoon en de drie kleinkinderen. 82 is zij nu en had vandaag te horen gekregen dat ze er als een 32-jarige uitzag en haar huid in topconditie houdt door alleen koud water en zeep te gebruiken. Een andere dame, ook een ‘etappe plasser’ die wat zucht en steunt en regelmatig ‘he, he’ zegt en opgelucht weer haar bed opzoekt. De wondere wereld van de ‘hoge-nood-druft’! Daartussen weer die andere ruimte waarin ik je schrijf op papier dat eigenlijk voor hele andere doeleinden bestemd is. De nacht die al naar tweeën loopt zoals ook mijn neus loopt. Een ander uitzicht en de kleuren die je deze week nog te wachten staan, dus wordt het tijd om nog een kleur te zoeken die je tijdens de ‘versobering’ op de hoogte moeten houden van hetgeen wat is zoals het is. Het is twee uur en dat ga ik dus doen. Elders op dit terrein, dat zo’n 80 hectare groot is. doen collega’s hetzelfde als ik doe: zij waken over de ander opdat deze de nacht in alle vrede doorbrengt. Dan zie je de angst niet die sommigen van hen bezighoudt of de achterdocht die hen als schuwe vogeltjes over de afdeling laat gaan. Dan ligt de maalstroom van allerlei bizarre prikkels stil en is er niet de mogelijkheid van de pijn in de buik of van de ontlasting die opspeelt. Toch vertonen die opgenomen mensen nog steeds de vergelijkbare verschijnselen van toen: mensen zijn nog steeds in de war, ‘depressief’ of voeren gesprekken met zichzelf en de stemmen die hun leven zo ondraaglijk maken. Natuurlijk is er die veelheid van medicijnen die een groot deel dempen, maar van diezelfde mens niet veel meer dan schimmen maakt.