verBLIJden


iGer.nl
Het is immer de vraag met welke flauwekul ik de ander weet te verblijden. Nu weet ik wel dat iemand verblijden niet direct een taak voor mij is, maar als ik in staat ben om bij deze dan wel gene even een glimlach rond de lippen te laten krullen, kan mijn dag niet meer stuk! Helaas lukt mij dit niet altijd. Tenminste, wanneer ik zo rond me heen kijk. Het merendeel van de mensheid loopt, voor een niet onbelangrijk deel, met strakke gezichten rond. Mij is bekend dat ooi ik, met mijn gezicht in een dagelijkse plooi, ook nogal eens krijg te horen dat ik niet alleen nors, maar ook nog eens met hangende mondhoeken, waardoor mijn lippen strak en mijn ogen priemend, de wereld in kijken. Niet dat ik op die manier probeer de ander op een afstand te houden, het is gewoon mijn dagelijks gezicht. Alsof alle kommer en kwel van de voorbije jaren alsnog mijn gezicht van een moeizaam leven voorziet. Of zaken die daaraan doen denken…


iGer.nl


iGer.nl
Zittend op een bankje met alle voorbijgangers aan mij voorbijgaand, heeft het veel weg van het aanschouwen van het leven. Jong en oud, dik en dun, blank en gekleurd, opvallend en grijs, man en vrouw, kind en kraai, van alles beweegt, volgt een pad en richt zich op een doel. Een reden om daar even te zijn; een vergeten boodschap, een spontane koop of geen enkel ander doel dan daar simpelweg te zijn. Ik laat na om hen vragen te stellen. Net zo goed als dat de ander nalaat mij de vraag te stellen wat ik daar niet doe. Want ik doe niks meer dan kijken. Ik ben niet meer dan een ooggetuige. Ik ben de man die wacht. Niet veel meer, eerder nog veel minder. Ik neem geen deel en ben in het totaal gelijktijdig ook weer een deelnemer. Want ook anderen kijken. Ook anderen zien. Ook anderen aanschouwen, beschouwen desnoods. Ook zij zien wel, laten na dit vast te leggen. Zien mensen komen, zien mensen gaan en zien desnoods dat diezelfde mensen oplossen. Door een drempel over te gaan, het pand binnen te treden dan wel de straat te verlaten. Waarbij niet veel meer te vertellen valt dan…
Enige tijd geleden verkeerde ik op de Floriade. In Venlo nota bene. Een schitterende gelegenheid om mensen te fotograferen. Hetgeen ik ook deed. Niet voor niets behoort mijn Canon tot mijn standaarduitrusting. En het genoegen dat ik daaraan beleef, zorgt geregeld voor onverwachte zaken. Gelijk ik vandaag van plan ben om jullie daar deelgenoot van te maken. Het veelkleurige Spaanse paviljoen bood mij de gelegenheid. Van die gelegenheid heb ik gebruik gemaakt. Door onbekenden vast te leggen. Komende en gaande gelegenheidsgangers. Tenminste, als ik deze omschrijving kan gebruiken. De komende en gaande mens in verschillende hoedanigheden. Op dit moment meer hoedanigverleden. Een woord wat veel te wensen over laat. Maar doe het daar vandaag maar mee!


iGer.nl


iGer.nl
Ik ben me bewust dat ik, op dit moment, nog wat rommel in de marge. Dat ik het een naast het ander stel, edoch de juiste modus voor dit moment nog niet heb gevonden. Dat komt nog wel en anders komt het maar niet. Ook ik moet het doen met de dingen die er zijn. En dat is niet altijd heel hoogdravend! Op voorhand excuses, opdat ik naderhand kan zeggen…


iGer.nl