Stilaan.
KEER WEER OM.
Wanneer de keerzij zich gaat verheffen
de ommekeer tevoorschijn komt
het masker niet langer kan verbergen
wat achter dat masker verscholen lag
de ochtendstond de nacht verjaagt
en niets er meer toe doet
de merries het spoor bijster zijn geraakt
en de avondstond ontwaakt
wanneer beelden uit het verleden
zich opdringen naar vandaag
het antwoord schuldig blijven
dan blijft nog steeds die vraag
wat dwingt het verleden naar het nu
die onverkwikkelijke momenten
wat toen al was en vandaag in nu
dat onverwerkte verleden
het stil verdriet dat tranen droogde
de evenaar als een balans
Neptunus zich uitte in onverklaarbare zorgen
en geregeld weg was, bepaald niet thuis
waarbij de last van het verleden
de lust liet schrompelen en rimpels
als wimpels in de wind
de hedendaagse tocht vergezelden
en langzaam aan, aan het sterven was
de klaarheid van het licht geborgen
in het licht van een volle maan
de gloed van die maan in de plas
met oevers die buiten de paden traden
en ik mij door het kroost heen waadde
gebukt ging onder een last
die stilaan van mijn schouders gleed.
Weer een mooie levensinspirerende te lezen… dank je