STEL…

Stel je voor dat je wordt uitgenodigd om een foto te maken waarbij het Rembrandtlicht een rol speelt. Oftewel hoe je leren kunt met licht? Wanneer dit uit gaat is het simpelweg donker, en wanneer het licht uit je ogen verdwijnt ben je gewoon blind. En zul je je op andere manieren gaan manifesteren. Dus liep ik wat rond met mijn Canon, terwijl anderen met hun toestellen en flitsers in de weer waren. Neen, niet direct mijn ding dat neemt niet weg dat het mij toch gelukt is om wat aanvaardbare beelden vast te gaan leggen. Dat het duidelijk is dat ik me bewust ben van mijn mogelijkheden en me niet direct bij mijn beperkingen neerleg, zegt ook iets omtrent de wijze waarop ik op dit moment in het leven sta. Al met al heb ik weinig te klagen, hooguit dat mijn verzameling nu letterlijk uit mijn beeld is verdwenen. Dat het wat pijn doet, ook daar valt wel weer mee te leven. Ik heb het dan ook nooit als een belegging gezien, kan nu over geld beschikken dat een goede bestemming gaat krijgen en de lauwe hand hoeft gelukkig niet naar de kouwe hand te reiken.

Maar wat te doen wanneer het mij aan inspiratie gaat ontbreken? Kan ik me dan nog manifesteren op mijn huidige manier? Kan ik dan op zoek gaan naar andere mogelijkheden? En wil ik dat dan wel?

Ach de tijd zal mij dat wel weer gaan leren!