Simpelweg.

Het is niet simpelweg de ouderdom die mij enigszins in de weg staat. Het is een tijdverschijnsel dat zich bij velen voordoet. Met het strijken der jaren komt ook de dood meer in zicht. Het behoeft geen betoog dat de vele rouwadvertenties daar deel van uitmaken. Dat er mensen zijn die zich oprecht aan de Here overgeven, dat het leven niet alleen treurnis heeft opgeleverd maar ook veelvuldig hoogtepunten, dat het ouderschap zich heeft gekenmerkt door een zeker falen en dat juist het opgroeiende kind voor rijkdom zorgt, ook daar kun je niet omheen. Dat er in het belang van de toekomst piketpaaltjes worden gezet en dat een volgend kabinet met snode plannen in de weer gaat, ook dat is een overtuiging die uiteindelijk voor een koersverandering garant kan komen te staan. Dat de mondiale reikwijdte van huidige beslissingen niet te overzien zijn, ook dat blijft veelal een verhaal van Meden en Perzen. Dat neemt niet weg dat wij ons dienen te schikken naar wat de wetgeving nog meer voor ons in petto heeft. Of dit nu belastingen betreft, dan wel dat de voedselbanken nog steeds bestaansrecht hebben, dat verkiezingen ervoor zorgen dat de democratie als zodanig een belangrijke rol blijft spelen, ook daar wordt geregeld gewag van gemaakt. En dat kleuren op termijn kunnen gaan verbleken, dat er niet alleen prijzen maar ook troostprijzen worden uitgedeeld en dat een vergelijk met het verleden niet altijd opgaat, het blijft niettemin een strijd rond het bestaan. We maken ons klaar om de strijd omtrent ons bestaan zo rooskleurig mogelijk te gaan schetsen. Maar als gezegd, het zijn slechts schetsen die toekomstige plannen kunnen doorkruisen.

Of door simpelweg te besluiten om dat hokje met rood niet te gaan kleuren!