Bekoren.

Het blijven lettertjes die niet altijd voldoen aan de standaard. Dat neemt niet weg dat ik pogingen blijf ondernemen om een doorbraak te gaan forceren. Niet dat ik zo beroerd ben, hooguit dat de drang om iets te gaan ondernemen op dit moment ver van mijn bed is. Hoewel datzelfde bed wel een aantrekkingskracht blijft uitoefenen. Het schiet maar niet op en ik blijf als een naald in de groef hangen. Maak me niet direct zorgen, stel vaak uit tot overmorgen en hoop dan weer de gelegenheid te hebben om mezelf bij elkaar te gaan rapen. Neen, voor mij wacht geen gouden plak en ook zilver dien ik aan mij voorbij te laten gaan. Alsof brons het hoogst haalbare is. En ook de teneur blijft veelal het zelfde. Meer in mineur dan in majeur. Toch houd ik goede hoop: de tijdsduur heb ik niet direct in de hand, de omstandigheden zijn ook nog eens een rekbaar begrip en van daden kan nog geen sprake zijn. Maar waar ik moed uit blijf putten is het feit dat zowel de SVB als mijn pensioenfonds weer gelden heeft overgemaakt, opdat ik aan het eind van deze maand de belastingdienst kan gaan betalen. Haalt in ieder geval enige druk van de ketel, zorgt er ook voor dat we nog steeds in staat zijn om van de lasten te betalen en de lusten voor dit moment even laten voor wat ze zijn. Waardoor het ingeslagen pad nog steeds voldoende afleiding kan gaan bieden om de balans in zekere zin in evenwicht te houden. Het hoesten neemt af wordt vervangen door kuchen maar het sinaasappelsap zorgt er dan weer voor dat ik de nodige vitamientjes binnen krijg. Dat ik moet blijven drinken is een ding, dat ik moet eten is dat andere.

Maar heel eerlijk gezegd: beiden kunnen me nauwelijks bekoren!