REQUIEM.

NINA

zij was als een vriendinnetje

maar door de tijd

raakte ik haar kwijt

zij gaf mij goede raad met woorden

ook geregeld met een daad

zij liet mij andere dingen zien en horen

sprak heel gewoon, geen overdaad

zij was in staat om bloemen te plukken

stelde haar woning gastvrij open

was zich bewust van al het goede

van de mens, ook met zijn kwaad

zag geregeld de zon nog schijnen

ook in een tijd van tegenspoed

nam haar kruis op zoals het hoorde

was zich bewust van het menselijk zijn

nu raken de paden stil en verlaten

neemt zij haar plekje onder de zon

en wanneer zij dan eindelijk rust

vallen de schellen van mijn ogen

heeft zij een plekje nabij de kust.

Wik met al mijn dank!