Reikwijdte.

De reikwijdte van haar woorden waren onontkoombaar. Zij wist precies haar vinger op de zere plek te leggen, hoewel je die zere plek als kwetsbaar dient te lezen. Zij was in staat om de dingen die zich voordeden helder te formuleren en liet het aan de ander over om daar wel of niet iets mee te gaan doen. Niet alleen een wijze vrouw, gepokt en gemazeld door het leven, maar ook een bewuste vrouw die zich het lot van de ander aantrok. Geen wonder dat zij als Maatschappelijk werker haar werk van een juiste inhoud wist te voorzien. En waar zij haar mogelijke frustraties door middel van woorden en schilderijen van een totaal andere dimensie voorzag. Maar ook niet te beroerd was om naast haar raad om met daden aan de gang te gaan. Op hoge leeftijd de ladder beklom om haar dakgoten te ontdoen van het vuil dat zich daarin had opgehoopt. Haar vijver welke haar veel voldoening gaf, wanneer de vissen weer eens aan het spartelen gingen. En de plekjes in haar tuin waar zij zich bewust werd van haar zijn. Kleurrijk en fleurig door het leven wandelde en de last die zij op haar schouders had gekregen met een kwinkslag wist te verwijderen. En toch heb ik het idee dat ik haar nauwelijks kende, maar zij mij omgekeerd wel. Mij voorzag van een andere kijk op mijn leven en zij mij vragen stelde waar ik niet direct een antwoord op wist te geven. En dat gesprekken zich veelal voordeden wanneer wij samen naar een bijeenkomst van de Dichterskring gingen. Of wanneer zij mij uitnodigde om nog een drankje bij haar thuis te nuttigen. Maar als altijd: ook die tijd is voorbij. En dan komt het wederom naar boven: afscheid nemen van een dierbaar persoon. Helaas was ik haar al eerder kwijtgeraakt en kon hooguit mijn gevoelens nog in een gedicht naar voren gaan brengen. Dat ik eindig met de kust laat zich raden. Hoe vaak heeft zij de branding van het strand Van Bergen aan Zee niet doorstaan?

En hoe treffend waren toen niet haar gedichten?