Pingelen.

Hij pingelde wat en alles bleef bij het oude. Zijn huis was aan kant, de gordijnen waren geopend en ook zijn plantjes had hij al water gegeven. Hij keek uit naar de Post, had geen idee dat er een brief dan wel een kaart naar hem gezonden zou gaan worden en trakteerde zichzelf op een gebakje dat in de aanbieding was. Weer een jaar ouder en daar hij geen visite verwachtte, schrok hij van de deurbel. Wie had zich de moeite getroost om juist op deze dag zijn opwachting te komen maken? Of zou het misschien een deurwaarder zijn die een incasso voor hem in handen had.

Naar zijn idee had hij alle mogelijke bestellingen naar eer en geweten overgemaakt. Of zou er iets mis zijn met zijn bankrekening? Wanneer er sprake was van rood staan, dan konden die automatische overschrijvingen niet meer gaan plaatsvinden. Een makke van de huidige tijd, waarbij geld in een portemonnee nauwelijks nog aanwezig was. Want zuinigheid was hem met de paplepel ingegoten. Zelfs wanneer er vlokken op zijn boterham te vinden waren, waren dit afgepaste hoeveelheden. En moest hij zich regelmatig met een boterham met tevredenheid zijn maag gaan vullen. Maar wanneer de folders weer binnen kwamen, was hij de eerste die alle aanbiedingen op een blaadje neerpende. Maar wat schoten die prijzen in de lucht. Waar voorheen twintig euro voldoende was om zijn kar te vullen, was het tegenwoordig een halve kar voor ruim dertig euro. En dan moest hij ook nog eens de nodige levensmiddelen terug leggen in het vak. Een knabbeltje was niet meer voor hem weggelegd.

Een simpel verhaal dat menigeen niet onbekend zal voorkomen. Niet zichtbare armoede neemt simpelweg een aanvang!