Wik Pijper

Geen gelul, weg met al die flauwekul! En zo is het maar net. Niet direct netjes, maar ik weet wel waar ik aan toe ben. Dat wil zeggen dat er het een en ander op mijn programma komt te staan. Het verwijderen van een poliep in mijn maag is daar een van. Dat betekent dat een deel van wat heet het ‘onderligggend lijden’ wordt aangepakt. Maar dat er nog wat meer in deze ‘koektrommel’ te vinden valt, dat is dan weer de verrassing van de maand. Wederom gaat dit gepaard met wat bezoeken aan het ziekenhuis in afwachting van wat er gevonden wordt wanneer ik die scan mag ondergaan. Dat ik daar bepaald niet naar uitkijk mag geen wonder zijn, maar dat er aan deze ‘oefening’ een einde zal gaan komen, ook dat staat buiten kijf. Heb ik dan niets leuks te melden in mijn tachtigste levensjaar. 80? Jawel, want mijn eerste levensjaar kenmerkte zich door weken die maanden werden. maanden die na een jaar als zodanig werd bestempeld en ik mij niet herinner dat in de jaren die volgden er een taart met kaarsjes aanwezig waren. Het was dan ook een andere tijd waarbij het niet gebruikelijk was dat dit feestelijk werd gevierd. Het waren immers de jaren na de oorlog en Nederland deed er alles aan om de economie naar voren te gaan brengen. Maar ook dat is verleden tijd en dat ik al zolang op deez’ aardkloot vertoef, is bepaald niet in mijn koude kleren gaan zitten. Neem nu bijvoorbeeld de tijd die ik in Santpoort heb doorgebracht. Of de tijd dat ik in het Centraal Ziekenhuis mijn opleiding voltooide. Waar ik Ria heb ‘ontdekt’ en waar ik tot de dag van vandaag nog steeds mee verkeer. Waarin wij twee dochters hebben gekregen en ons mogen verheugen op twee kleinkinderen. Een meisje en een jongen. Maar waar ik niet op had gerekend dat beiden ook weer gescheiden zijn. En ook dat is bepaald niet in die eerder genoemde kouwe kleren gaan zitten. En nu zelf op mijn leeftijd in het zorgcircuit terecht ben gekomen. De lappenmand is mij niet vreemd en het uitzicht op een fysieke herstel laat nog even op zich wachten. Dat neemt niet weg dat ik me toch wel weet te vermaken met de mogelijkheden die zich wel voordoen. Dat mijn geest regelmatig jubelt is een ding. En dat ik mijn frustraties kwijt raak om dit op deze manier naar voren te brengen, dat noem ik dan voor mijn gemak maar mijn geluk.

Want dat ik in zekere zin toch gelukkig ben, dat is een zegening die telt!