Laat ook even een reactie achter

Je kunt je Registreren voor een Account zodat je altijd meteen kunt reageren.

RETOUR AFZENDER: IK lijk WEL gek ter afsluiting…

IK LIJK WEL GEK afsluitend gesteld…

En waar ik verdween in die plas, kan ik er hooguit nog een enkel vervolg aan gaan breien. Neem bijvoorbeeld de bol die wij aarde noemen en laat ik daar dan maar weer mee aan de loop gaan!

De bol waarin wij kunnen ontdekken dat de binnenkant veel mooier kan zijn dan wij ooit in onze stoutste dromen konden bevroeden… De zorgenkinderen die zich elders op deze planeet schuilhouden, de toverstaf die wij allen in ons binnenste dragen en enkel wacht om op een bepaald moment van zijn aanwezigheid blijk te geven. De bodem waarop alles is gebaseerd, het sluitstuk dat vriendschap kan doen opbloeien gelijk de roos in de knop geleidelijk ontluikt. De dolk waarmee een hart kan worden doorboord, gelijk Macbeth daar door Sir R. Carpenter met een zekere hoogmoed ten val komt en daardoor de Timmerman de gelegenheid geeft de Crazy Ville te amoveren.

Slopen dus die handel, slopen ook de kussens waarop de mens in gemoede zijn of haar hoofd te rusten legt. Het laken wat de nieuwsgierigheid naar dat wat zich onder het laken voordoet, weet te bewerkstelligen…

Onvoorstelbaar wat zich onvoorspelbaar voordoet en voordeed…

Voorbij echter en voorbij de kim blijft het verlangen, het zoeken naar de sirenen die met hun niet voor te stellen lokroep hun eigen smart naar voren weten te brengen.

In ademloze afwachting ben ik deelgenoot. In die momenten weet ik zeker dat ik geen ongekende voorbijganger ben maar voor even even meer…

In die momenten doet zich ook de ontmoeting voor een ontmoeting die ik, zolang als leven mij gegeven is, zal blijven koesteren!

Edoch, eind goed en op naar de volgende (s)lock down! Een proost op ons allen!

RETOUR AFZENDER: IK LIJK WEL GEK deel 3

IK LIJK WEL GEK…
En waar ik mij in de rookgordijnen hul ( tenminste wanneer de rook om mijn hoofd verdwenen is) komt het volgende tevoorschijn:

Een ander kan ook andere namen noemen en heeft het dan over de 9 Teamrollen van Belbin… De vormer gaat met de brononderzoeker op pad nadat de bedrijfsman als zorgdrager met behulp van de specialist op zijn monitor heeft ontdekt dat de groepswerker onder de inspirerende woorden van de voorzitter zich over de plant is gaan buigen.
De denkers, dromers, doeners en praters hebben dan het veld geruimd en alle planten op een hoop gegooid…

Waanzin dus! Waanzin die zich in de Middeleeuwen anders voordeed als zich heden ten dage voordoet. De onvoorspelbare en daardoor ondraaglijke lichtheid van een bestaan wat, op zich, ook een geweldig inspirerend gegeven kan zijn. Het zoeken naar oplossingen van problemen die er niet altijd zijn dan wel zijn maar niet zichtbaar…?!
Onzin dus? Neen, maar geenszins een mogelijkheid om te komen tot een verdieping van zijn dat het bewustzijn kan overschreeuwen. Bewustzijn dan wel bewust zijn! Shakespeare voorspelde reeds: ‘What’s in the name?!’ Psychologisch zou het zo kunnen zijn dat Freuds ‘What ‘s on a man minds’ ( Oud wijf of een jeugdig schepsel) uiteindelijk geheel en al gedetermineerd tot de ontleding dat Anatomie voorstaat om het exclusieve van de menselijke perceptie te ontraadselen.

Het heeft dan veel van een Braindamage, een Loenatik die zich op het grasveld begeeft, terwijl dat juist nadrukkelijk verboden is. Ook heeft het veel weg van de sluiers waarin de mens zich kan hullen in zijn zijn en niet zijn. Het bewegingsapparaat wat het af laat weten dan wel de knoppen die op tilt slaan en de flipperkast die denkt een jackpot uitkering te moeten gaan plegen…

Doorgeslagen dus!

EVEN wat anders…

Zij noemt haar vader ‘Witte’, hetgeen een bepaalde vorm van intimiteit kenschetst, terwijl Cornelis Adriaan Hendricus Nico smaakvol een Tom Pouce verorbert in de wetenschap dat volgend jaar Tom Poes zijn tachtigste (80e) verjaardag gaat vieren. Onderwijl zit een van de twee poezen al likkebaardend op tafel te wachten tot het moment waarop de restanten van een Tom Pouce vallen op te likken van het schoteltje dat zo weer de kast in kan gaan. En ik mag deel uitmaken van dit gezelschap, en sta wederom versteld van de erupties die zij in de afgelopen tijd gestalte heeft weten te geven.


En met erupties bedoel ik dit keer de werken die hier tentoon worden gesteld en waar menigeen jaloers op zou kunnen worden, ware het niet dat de hoeveelheid belangstellenden absoluut niet overeen komen met wat de Kunst10Daagse in het verleden aan bezoekers heeft gekend. De Horeca gesloten, de Galerie die zich aan de voorschriften houdt, de plekken van plezier die met een lantaarntje te vinden zijn en de angst die in zekere zin de boventoon voert. Want niemand wenst op zijn geweten te hebben dat… ik ben in het bezit van een Nokia en heb niet het genoegen dat ik met de een dan wel een andere app mij met de wereld hoef te bemoeien.


Dus sta ik versteld van het feit dat de Koning en zijn gezin (inclusief waarschijnlijk leden van de hofhouding) elders vertoeven. Waar wordt op dit moment de draak mee gestoken?! Zeker niet met de werken van Pauline! Ook niet met de katten die zich over de restanten van die Tom Pouce weten te ontfermen. Maar mogelijk wel met de uitdaging die ik met Cornelis Adriaan Hendricus Nico ben aangegaan: het schrijven van een Olleke Bolleke waar Drs. P in Nederland furore mee heeft gemaakt.


En waar mijn Poezie in de branding als volgt te lezen is geweest (hetgeen ik voor de niet verstaander dan maar herhaal) er als volgt uitzag: VOORUITGANG. Het koesteren van / de herinnering / verdween / met mij. // Toen ik / verdween / koesterde men / mij. Om dit gegeven in een olleke bolleke om te gaan zetten…


Ik heb nog even de tijd en waar tijd in de regel verglijdt, heb ik geen spijt van de versleten tijd!