P, P & P.

Ook ik was ooit een kind. Maar in mijn kindertijd was eten gewoonweg wat de pot schafte. Geen idee of ik ooit een patat met mayonaise heb gegeten, maar wat weleens op het menu kwam te staan was pannenkoeken. En van pizza’s had ik nog nooit gehoord. We aten weleens pasta dat onder de noemer van macaroni op zaterdag als maaltijd werd voorgeschoteld, waarbij een ui standaard was en vlees in de vorm van afsnijdsel het geheel van wat kleur voorzag. Slagers waren niet te beroerd om dat afsnijdsel toch voor een redelijke prijs aan de klant te verkopen. Kan me zelfs niet herinneren dat ketchup ook op tafel kwam te staan, laat staan dat er ook nog kaas te vinden was. Maar dat eten ging er gewoonweg in. Kom daar tegenwoordig nog eens om wanneer je bedenkt dat het huidige kind direct zijn of haar voorkeuren naar voren weet te brengen. Het heeft wat weg van een heilige drie-eenheid wanneer die drie P’s uit de mond van het watertandende kind worden uitgesproken. Het blijft immer een zoektocht om te bedenken wat we vanavond weer zullen gaan eten. Pannenkoeken vloog mijn mond uit en zowaar kwamen er gisteren pannenkoeken op tafel. Dat ik me dan uitsluitend beperk tot basterdsuiker, laat mijn glucose gehalte even sterk stijgen. En dat die vijf pannenkoeken er voor kunnen zorgen dat mijn maag gevuld raakt, ook dat is een feit.

De kans dat ik in de loop van de avond wel weer wat snacks ga verorberen, ook die kans acht ik niet uitgesloten.