Alles.

… en alles wat dies meer zij! Daar zijn natuurlijk ook de nodige vraagtekens bij te zetten, want voor je het weet bevindt je je in de mallemolen van het leven. Te weten dat het leven over het algemeen een leven lang meegaat, is het waarschijnlijk niet altijd voorspelbaar dat je het eeuwig leven gaat krijgen. Want 100 jarigen zijn spaarzaam te vinden en de wetenschap van een eeuweling wordt niet voor iedereen zichtbaar. Je hebt het immers niet altijd voor het zeggen en als je wat te zeggen zou hebben, kun je beter je mond dichthouden. Het liefst stijf dicht. Maar ook dat is discutabel. Want wanneer je niet langer meer ademt, je ogen zijn gesloten en je bent afgelegd, dan verkeer je vaak in een andere omstandigheid. Simpelweg ben je DOOD. En ook daar valt bij leven wel weer mee te leven. Dat wil zeggen dat je dit voor een deel kunt gaan incalculeren. Wanneer je eenmaal een bepaalde leeftijd hebt gehaald, kan het zomaar zijn dat je een volgend moment geen leven meer hebt. Dat dit niet alleen geldt voor ‘mensen van alledag’, maar ook voor jongeren die op jeugdige leeftijd met de dood worden geconfronteerd, zorgt ervoor dat de mensen die achterblijven ook over hun verscheiden na gaan denken. En daar de nodige acties voor ondernemen. Want wie zit te wachten op het eindeloos rekken van een leven dat in de nadagen van dit leven is komen te verkeren. Heb je inspraak wanneer je wordt geconfronteerd met een uitspraak van bepaalde instanties. Wanneer word je handelingsonbekwaam geacht? Of wanneer je eerder aangegeven hebt om in de strijd tegen het leven alsnog op je wens omtrent euthanasie terug wilt komen? Mijn moeder koos daarvoor en bespaarde in zekere zin een martelpartij. De alternatieven die haar werden geboden, wees ze allemaal af.

Maar ik hecht nog steeds aan het leven. Onderga de nodige onderzoeken en kan kiezen in de alternatieven die mij geboden worden. Maar blijf in zekere zin de baas over mijn huidig leven!