ALLES

Door 31 mei 2011

Verwondering. Verrassing. Verandering. Verzelfstandiging. Verraad. En dat woord past net niet in de bovenstaande zin. Omdat daar ook de opzet schuil gaat. Zoals door het woord verraad de andere kant van een gelijk in een kwalijk daglicht kan komen staan. Men aan de loop gaat met dat gevoel van gemeenschappelijkheid. Er oprecht getwijfeld kan worden aan de oprechtheid. Juist van de ander. Het vertrouwen wat teloor gaat. En de vijandigheid die dit weer teweeg kan gaan brengen. Waarbij vooronderstelde normen en waarden niet de kans krijgen zich te gaan ontwikkelen. De vijand de overhand krijgt. En het maar afhangt vanuit welk gezichtspunt naar situaties gekeken wordt.

Zoals wel vaker een bepaalde paradox zich kan gaan manifesteren. De lippen die verzegeld worden. Of de theorieën die worden ontkend. Omdat ze op een ander moment niet dat zuivere belang naar voren weten te brengen. Dat veronderstelde zuivere belang. Waar ook weer vraagtekens bij zijn te zetten. Het goede doel wat wordt nagestreefd. Of juist wordt afgekocht. Omdat daardoor het andere belang veilig kan worden gesteld.

En dat vind ik wel mooi! Of eigenlijk wel prachtig!

Waar ik deze woorden vandaan haal? Uit mijn duim. En de andere kant uit een boek. Wat over de Theorie van Alles verhaalde. Het Einstein Enigma. Een unificatietheorie waaronder kan worden verstaan één samenhangende groep formules die zou gelden voor zowel relativiteitstheorie als kwantummechanica, dus voor sterren en melkwegstelsels, maar ook voor het subatomaire gebied. Neutrino’s en ruimtetijd, wormgaten, snaartheorie, branen, het uitdijende heelal, en dat alles onder de noemer van de ‘Einheitliche Feldtheorie.’ Een autistische jongen die niets anders doet dan een spelcomputer naar het hoogste level te brengen. En onderwijl de hele ‘Einheitliche Feldtheorie’ in zijn brein met zich meedraagt. Het geniale van het absurde.

De ongekende superioriteit. De enkelvoudige genialiteit. En daardoor ook weer de ongekende eenzaamheid. Het constant verkeren in andere dimensies. En dat weer in het teken van vooronderstelde dimensies. Een tiental. Mark Alpert is natuurkundige. En zijn abacadabra laat zich wel redelijk vlot lezen. Nog vlotter gaat dit als je zijn natuurkundige begrippen overslaat. Maar juist dat voelt dan weer aan als verraad. Verraad aan de schrijver.

Ik schreef het bovenstaande in een andere tijd. Onder andere omstandigheden. En zit er niet geheel mee om ook deze woorden nog eens tegen het licht te houden. Juist op een dag als vandaag. Een nieuwe maand die op mij wacht. Een afgelopen maand die ik met een gerust hart weet af te sluiten. Alsof er weer een hoofdstuk aan mijn ultieme boek kan worden toegevoegd. En dat is ook zo. Niet dat ik de kleurrijkheid van alledag weet te vangen, maar een pogen daartoe is mij niet geheel vreemd. Want juist daar ligt voor een deel mijn uitdaging. Ook al beleef ik, op zich, geen spectaculaire dingen. Echter ook de dingen van alledag kunnen zich spectaculair voordoen. Hoewel, daar ook weer een illusionaire vorm van fantasie op kan worden losgelaten.

Een illusionaire vorm van fantasie? Wat valt daar nu bij voor te stellen? Alles! En juist door de Theorie van Alles kom ik weer terecht op de herhaling. De herhaling van een voorafgaande. Het voorafgaande desnoods. En voor wat betreft de illustratie kan het haast niet anders dan de voorbeeldigheid van die kat. Geen kat op een zinken dak maar gewoon een kat op het dak. Van een auto. Een rode auto nota bene. Een bijzondere kat. Ogenschijnlijk een heel leuk koppie. Maar van een zijkant een kat met een schamel achterlijf. Eigenlijk een kat die naast aandacht waarschijnlijk ook de blik van een dierenarts behoeft. Een kat die niet veel later van het dak afschiet. En zich verbergt onder een ander auto. Spectaculair in het klein. En daardoor ook weer een beetje ALLES.

Tags: , ,

Dit bericht was geplaatst op dinsdag, 31 mei 2011 om 21:07 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

2 Antwoorden op “ALLES”

  1. Trudy Schreef:

    Elke dag is Spectaculair Eenvoudig, juist Door herhaling..
    Klein
    Maar Spectaculair..
    Eenvoudig en daardoor Geweldig.
    Spectaculair..
    Die herhaling..

    Leven dus..

    Elke maand weer
    meer

  2. wik Schreef:

    Het is niet de hoop die doet leven, maar een hoop dat doet leven! Voor zover je deze kromme zin recht leest, kan het haast niet anders lezen dan dat er een hoop is om voor te leven!

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.