Onderweg


iGer.nl
Geef ons een wonderdokter die nooddruftige ziekenhuizen beter weet te maken. Alsof herstel een fluitje van een cent kan zijn. Dat was het ooit. Maar toen was de wereld anders. Toen leek het wel alsof de waarden anders waren dan ze momenteel zijn. Toen moest, bijvoorbeeld, het gasverbruik zich nog bewijzen. En nu het gasgebruik is gehalveerd, worden wij, door spitsing, met hogere prijzen geconfronteerd. Maar als Jan het een en Piet een ander deel vangt, lijkt het wel weer mee te vallen. Tot…
Of licht. Nederland gaat massaal aan de spaarlamp. 5000 branduren worden gegarandeerd en daar is de prijs van de lamp ook weer naar. Door de hogere aanschafprijs te relateren aan de langere duur en de lagere kosten, duurt het negentien jaar voor de prijs weer in evenwicht is. Hoe tot deze conclusie gekomen” Simpelweg door mijn vinger in de lucht te steken en te kijken vanuit welke hoek de wind waait. Geen buienradar voor nodig!
Mooi dat mensen instrumenten weten te ontwikkelen waarmee gegoocheld kan gaan worden. Vooral als daar een wetenschappelijk etiket aan te pas komt. Zoals reclames beweren. Neem gewoon Becel. Al meer dan vijftig jaar goed voor hart en bloedvaten. Laat niemand nu beweren dat Becel in de plaats is gekomen voor Planta margarine, want dan krijgt half Nederland acuut weer puistjes. En nemen de kosten voor de gezondheidszorg hand over hand weer toe.
Planta margarine”! Ga eens een beetje Googelen. Of desnoods caramboleren. Daar heb ik een punt. Want dit laatste woord is erkend. Dat voelt meteen een stuk beter, of anders gezegd, meer geheeld. Want helen is een menselijke moeite. Voor de een wat meer dan voor de ander. In de strijd om de dagelijkse homeostase. Homeostase”! Natuurlijk, evenwicht. Dat ook zo in de belangstelling is komen staan. Het beste gewicht en zo.

Dag Sonja, dag Frank, dag Montignac, dag Meulengracht!

Neen, ik ga geen pleidooi houden voor allerlei vormen van altru”sme, maar ga ik zuiver en alleen voor een grote mate van egotripperij. Niks mis mee! Want als jij weet waar jij staat ben je goed in staat je eigen positie en die van de ander te kunnen bepalen. Maar soms weet ik niet goed meer waar ik sta en wordt het lastig om daar een uitspraak over te doen.


iGer.nl
Bijvoorbeeld in mijn eigen geval. Ik ben met ingang van een ruime tijd geleden mijn eigen casus. Naast een leven kent mijn leven nu een ziektegeschiedenis. En daar kunnen en konden anderen een vraag over gaan stellen. Bijvoorbeeld vanuit een bepaalde rol. Een bepaalde positie. Als iemand aangeeft dat zijn of haar prognose niet zo goed is (desnoods slecht) en een terugkeer in het arbeidsproces minder tot de onmogelijkheden gaat behoren, kan het een inschattingsfout van de betrokkene zijn. Of een oordeel gebaseerd op grond van foutieve interpretaties. Of simpelweg het willen horen van datgene wat je wilt horen.
Dan beken je kleur, namelijk je eigen kleuring. Een verstandige zet kan zijn dat er een wat minder partijdig persoon deel van het gesprek gaat uitmaken. Maar dat kan dan weer belemmerend uit gaan pakken. Toch dient er een uitspraak te komen: een oordeel gebaseerd op een x aantal feitelijkheden. En dat vraagt dan weer om een bepaald evenwicht. De huidige transparantie.
Maar transparantie biedt ook de kans op verwarring. Zit er bijvoorbeeld glas tussen” Kunststof” Een gepantserde plaat. Maar alles dient transparant te zijn. Duidelijk. Enkelzijdig. Eenvoudig desnoods.
Want we willen en worden ook enigszins gedwongen om van alles en nog wat transparant te maken, behalve de cadeautjes die in de zak dan wel onder de kerstboom te vinden zijn” want op die manier is er in ieder geval nog sprake van enige verrassing!
Toch wil ik ook een pleidooi houden voor de andere kant. Vanuit een bepaald beroep dan wel vanuit een andersoortige betrokken-heid kan men niet blind varen op bewogenheid. Want op zich kent leven al beweging genoeg. Tenslotte kwam de vaart en stroom in tijd reeds voorbij op dit scherm”
Ook zij die de andere partij vertegenwoordigen, zijn gebonden aan regels, waarden en afspraken. Ook zij kennen een bepaalde vorm van standaarden en zullen trachten ruimte voor het unieke van een individu naar voren te brengen. Tenminste, dat neem ik voor mijn gemak maar als uitgangspunt. Omdat ik eigenlijk niet beter weet, ook al zou ik anders willen weten. Dan nog blijft de vraag welke belangen een rol blijven spelen. En op die vraag is het lastig antwoord geven. Wat de een doet, wenst of wil, hoeft voor de ander absoluut niet aan de orde te komen. Een dilemma noemt men dit. Dit kan een moreel, ethisch of anderszins dilemma zijn.
Ook dan dienen keuzes gemaakt te worden en knopen te worden doorgehakt. Desnoods de Gordiaanse. En knopen hakken heb ik al eens eerder gedaan. In een situatie waarin eigenlijk geen sprake van een keuze was. Een onvoorwaardelijke vorm van overgave. Iets wat jou en mij zomaar overkomt.
Ook daar heb ik reeds onnoemelijk veel woorden aan mogen wijden. Het gaf mij rust. Het bracht mij grip. Een vorm van controle. Nu poog ik wat meer de zaken los te laten. Als het ware aan de teugel te vieren ten behoeve van een soort van bevrijding. Gelijktijdig realiseer ik mij dat het rond mij om mij passeert.

Dat biedt ruimte.

Dat biedt bepaalde vormen van vrijheid.

Dat biedt twijfel en geeft ruimte voor het ongenoegen.

Dat duidt op posities. En daar gaat het vandaag over, maar”

dat biedt ook ruimte voor realiteit. Het pure realisme.

POSITIES

Op het gevaar af

voorspelbaar

door dit leven te

gaan

wil ik niets

anders

dan

een klemmend

beroep doen

tot hen

die zich, met

een zekere

weerloosheid

aan de ANDEREN

dienen over

te geven.

Kijk ze staan

kijk ze aan

ga

naast ze staan

en help.


iGer.nl
Maar of ik dit geheel op dit moment in de juiste proporties zie”! Een vraag waarbij ik dit nu ook zo laat!