ONderWEG.

Nog even… dan is het zover. Met een dubbel gevoel ga ik vakantie vieren. Te weten dat mijn knie ervoor kan gaan zorgen dat ik me daar nog steeds zorgen over ga maken, neemt niet weg dat ik me toch verheug. Even uit dat benauwde van het huis te stappen, elders in Nederland en mogelijk ook bij de buren over de grens ga vertoeven, de houtkachel welke gaat branden en het gegeven dat het vervoermiddel ervoor gaat zorgen dat ik zonder blikken en blozen mijn hoeveelheid mogelijke plaatjes zal weten te verrijken, dat staat mijn belemmeringen bepaald niet in de weg. Want in Bruno heb ik niet alleen een kundig gastheer maar ook een vriend waarmee ik mijn beslommeringen weet te delen. Dat neemt niet weg dat ik op voorhand een voorschot heb genomen om mijn wegen te blijven bewandelen, stukken die ik schreef alsnog te laten passeren en waarbij de introducties weer veel genoegdoening hebben opgeleverd. Neen, het houdt me nog steeds met de straat bezig, terwijl ik de lanen laat voor wat ze zijn.

Om over de paden te zwijgen! Geniet van het vooruitzicht dat zich achteraf zal weten te verklaren!