Natuurlijk.

Het gaat natuurlijk nergens over. Want stel je voor dat het wel ergens over zou gaan? Dan zou je bij jezelf te rade moeten gaan. Doe ik goed of doe ik verkeerd, ga ik links of ga ik rechts, kijk ik achterom of voor me uit, schiet ik er wel wat mee op wanneer ik bij mezelf zie in de spiegel die mij de waarheid voorhoudt? Ja, de rimpels zijn niet meer weg te denken, de vermoeidheid valt niet uit te wissen, en ook de voorheen nog blonde haren zijn door grijs omgetoverd. Laat staan dat ik mijn baard niet langer laat groeien, en dat ook mijn lijf steeds meer rimpels gaat vertonen, laat staan dat de leeftijd ook steeds meer een rol gaat spelen. Je kunt niet alles voor je uit blijven schuiven, zult geregeld even de tijd moeten nemen om een pauze in te lassen en de vraag om wat meer aan mijn conditie te gaan doen, staat haaks op de hoeveelheid energie die ik tot mijn beschikking heb. Neen, ik kijk bepaald niet uit naar de ingrepen die mij nog te wachten staan, moet op mijn eigen manier verschillende knopen door gaan hakken. Dat dit voor een deel een inwendig proces is, dat ik mijn omgeving daar niet iedere keer mee wil lastigvallen, dat is dan een ander ding.

Juli. Ik kijk er heel eerlijk gezegd niet erg naar uit!