Lust er geen pap van!

Het heeft veel weg van een tegenstrijdigheid. Aan de ene kant ben ik wel blij dat men iets heeft ontdekt dat mogelijk op termijn voor mijn dood zou kunnen gaan zorgen, aan de andere kant kan ik niet ontkennen dat mijn kop in het zand steken ook een onderdeel van mijn zijn kan zijn. De noemer van wat niet weet, moet ik helaas aan mij voorbij laten gaan. Dat het invloed heeft op mijn kijk op dit moment naar het leven mij in mineur brengt, ook daar kan ik niet omheen. De bekende goede raad laat zich niet direct uitgummen. Dat ik daar op de een of andere manier mee moet gaan dealen, ook dat valt me eerlijk gezegd wel wat zwaar. Maar niet getreurd, met een mate van overmoed kan ik nog steeds mijn pad blijven vervolgen. Zoals ik ook nog steeds in staat ben om mijn blog te continueren. Dat ik me enigszins zorgen maak, ook dat valt niet te ontkennen. Maar het fenomeen van ‘Always look on the bright side of life’ klinkt in mijn oren als een klok. Neen, mijn naam is geen Brian maar simpelweg WIK. En zolang de lepel nog steeds in de pap staat, zal ik niet schromen om die pap tot mij te nemen. Alhoewel ik naar mijn idee de griesmeelpap geregeld aan mij voorbij heb laten gaan. Sterker nog, tijdens het voeren van die pap kwam het letterlijk mijn neus uit!

Maar of de huidige pap ook mijn neus uitkomt? Hooguit dat het een kwestie is van slikken en erbij blijven.