kijk mij nou


iGer.nl
Leer mij kijken. Leer mij anders zien. Leer mij kijken door te zien. Zie mij leren kijken. En wat ik zie, kan ik misschien een ander leren. Door te leren kijken. Door te zien wat ik ooit zag. En wat ik zag heb ik geleerd door te leren kijken. Waarna de kip zei: ‘ik ben blind.’ De mol dit stomweg beaamde. En het ei voor zichzelf sprak. De schaal bleef heel. Voor zover ik dit, van aan afstand, zag. Ik werk dus met de eeuwigheid in het hiernogmaals. Digitaal. En was bezig om een invulling te gaan geven aan de opdracht van Jessica. De gastdocent die ons weer met een vernuftige opdracht op pad heeft gestuurd. Dit keer in de fotostudio van Cees Noort, in dit geval verandert in een studio van Artiance. Waarbij de kunstbroeders Erik, Jan en Ton niet alleen hun opwachting maakten, maar met hun geleerde trucs en tips de poging waagden ons naar een hoger plan te brengen. En het slechts aan de eigenwijzigheid van de leerlingen te wijten is of dit wel tot dat resultaat heeft geleid. Als het ware een ander ‘level’, een andere dimensie voor ons in gedachten hadden. En wij, met de nodige ‘spielerei’ ons wisten te amuseren. Gelijk een ander zichzelf ook weet te vermaken. Zoals ik ooit woorden aan Willem wijdde. De broer van. Willem die nog steeds met materie werkt. Waar niets mis mee is.


iGer.nl
Met die materie. En dat hij werkt. Ook daar is niets mis mee. Maar waar het mis zou kunnen gaan is vooral in het oog van een derde. Niet zozeer een bewonderaar van zijn werk maar meer met de boodschap die in zijn werk verscholen ligt. Tenminste, als je daar dan weer oog voor hebt of daar mogelijk gevoelig voor bent. Juist daar ontstaat het bruggetje voor dit verhaal. Want Willem weet de verwonderde bezoeker met zijn werken te vangen. Niet zozeer onder de noemer dat het oog ook wel wat wil, maar meer door de symboliek die in zijn werken verscholen gaat. Werken met symbolen roept nu eenmaal reacties op. Soms gepaard gaande van ongenuanceerde uitspraken, dan weer de oooh’s van een veronderstelde ontdekking. Als ooit Pierre Janssen in staat was zijn publiek in kennelijke staat van vervoering te brengen door uitgebreid in te gaan op een detail wat de meeste kijkers nog niet eerder was opgevallen. Daar lyrisch over sprak. En de kijker als het ware uitnodigde met hem verder op die zoektocht naar de schoonheid dan wel de waarheid te gaan. Niet eerder rustte voor hij zijn betoog had afgerond. En die graatmagere man op zijn manier afscheid nam van zijn nooit gekende publiek. Door de glazen ogen die hem wisten te vangen en de beeldbuizen die zijn figuur in de huiskamer brachten. Bijkans als een huisvriend.


iGer.nl
Ook Willem’s oog ziet zekere verbanden. Hij brengt, bijna letterlijk, die verbanden aan. Waardoor zijn kunstoog in en werk gaat fascineren. Vragen oproept. En de toeschouwer niet aan een zekere gene ontkomt. Door de ongebreideldheid van dat moment. En de fascinatie die overgaat in die fixatie. Alsof dat oog jouw pan doorklieft. Je stil moet staan bij de verwondering.
Het heeft er dan ook veel van dat je naar een eigen inwendige wereld wordt geleid. Je dient je te laten verleiden om een blik in die andere wereld te kunnen werpen, zeker als dit in een groter verband wordt aangereikt. Het is gelijk de vergankelijkheid van schoonheid die hij ons voor ogen houdt. Het is een waarheid die hij onder ogen brengt. Een wat morbide waarheid. De wereld van het kunstoog. En waarschijnlijk speelde dit beeld in mijn hoofd. Ergens heel ver weg en werd de opdracht van Jessica aan dit beeld gekoppeld. Een andersoortige waarheid. Een waarheid die schuil gaat. En de vraag oproept wat achter die beelden verscholen gaat. De veronderstelling dat dit wel een ander oog zal zijn, komt gelukkig uit. Het beeld wat haaks staat op dat andere beeld. De realiteit die zich niet direct leent om daar een blik aan te wijden. Haaks staat op dat andere . Een andere waarheid vertegenwoordigt. Maar ook wel degelijk een waarheid is.


iGer.nl
Wat ik vandaag in de loop der tijd mocht meemaken. En waar ik, op mijn manier, melding van maak. Om de zondag door deze waarheden in een ander daglicht te kunnen stellen. En door dat daglicht in staat ben om die blik te kunnen werpen. Op dat wat ik zag. Toen ik keek.


iGer.nl