Handreiking.

Wat kan mij gebeuren?! Van alles, dat wil zeggen dat ik daaromtrent nog niets kan zeggen. Hoezo dan? Simpelweg een afwachtende houding in gaan nemen. Maar wanneer wachten iets te lang gaat duren en je geen idee hebt wat anderen voor je gaan doen is het raadzaam om anderszins voor wat afleiding te gaan zorgen. Ja, ik moet wat aan mijn conditie gaan doen, ja ik zal nog steeds afhankelijk zijn van de benodigde hoeveelheid staal, maar wie de persoon is die deze pillen voor zal gaan schrijven, dat is wederom een ongestelde vraag. Of het moet zo zijn dat een vervangende MDL arts zich over deze materie heef gebogen. Met andere woorden: vroeg in de ochtend mocht ik een telefoontje ontvangen. Volgens de persoon aan de andere kant wordt ik in een programma opgenomen. Waarbij deze persoon nadrukkelijk naar voren bracht dat ik onder narcose het geheel zal ondergaan. En mogelijk ook nog een aantal dagen in het ziekenhuis zal gaan vertoeven. Dat ik daarnaar uitkijk is een simpelweg gegeven. Dat die tijdbom zal gaan verdwijnen, is dat andere iets. Dat ik aan het verkalken ben een derde. En wat het vierde betreft: dat weet ik nog niet. Terwijl mijn hand vijf vingers kent en ik ook zowaar tot tien kan tellen. Dat ik daar twee handen voor nodig heb, zolang ik daar over kan beschikken is er letterlijk niets aan de hand.

Maar een handreiking in deze zou ik zeer op prijs stellen!
Het is bijna een eer om in een programma te worden opgenomen.
Een asymptotische diagnose die de patiënt vertelt dat aan zijn lijf nog enige mogelijke ingrepen, cq behandelingen uit te voeren zijn om diens kwalitatieve belevingen van mens zijn te behouden.
Wat onduidelijk blijkt is de tijdsfactor binnen het programma daar start noch einde niet omschreven zijn noch de plaats binnen die twee gegevens. Drie belangrijke parameters die zouden kunnen bijdragen aan de hoop ontwikkelingen ontbreken. Zoet(h)oudertje blijft.