God noch gebod.

Wat moet je daar nu weer van denken? Duizend bommen en castraten. Een boekwerk waarbij censuur een wezenlijke rol speelt. Maar wie staat tegenwoordig nog bloot aan censuur? Je kunt immers van alles zeggen, en men schroomt niet om een ander belachelijk te maken. Ook dreigingen zijn tegenwoordig geen zeldzaamheid meer, zeker wanneer je je kunt verschuilen achter anonimiteit. Het is in zekere zin de wereld op z’n kop, zelfs niet wanneer de overheid geen mogelijkheden ziet om in te grijpen. Neem nu het ‘voorrecht’ om te gaan demonstreren. Wanneer dit uit de klauw dreigt te lopen, komen de andere mogelijkheden van pas. ME, politie te paard, wapenschilden en zelfs een waterkanon kan worden ingezet. In het verleden hadden we krakersrellen, werd van panden met stenen gegooid en kwamen de ordehandhavers in het gedrang. Ambulances reden af en aan, en het verzet werd zo mogelijk de kop ingedrukt. Tegenwoordig is dit schering en inslag in een steeds meer verhardende maatschappij. Fakkels en vuurwerkbommen de huidige standaard. Oproerkraaiers die niet schromen om zich met hand en tand te gaan verzetten. Dat daarbij gewonden vallen, ook dat is inherent. Men gaat los en schroomt niet om ‘Total los’ te gaan. Maar het zijn niet alleen ‘hufters’ die naar voren komen. Ook die goed geaarde burger kan uit zijn dak gaan. God noch gebod komt dan nog naar voren.

Maar of de rechterlijke macht in staat is om dit geweld in te gaan dammen? Dat is wederom de vraag!