Er schijnt…

Er schijnt toch iets met mij aan de hand te zijn. Wat precies is niet bekend de noemer echter wel. ‘Onderliggend lijden.’ En dat betekent dat ik wederom naar een andere zorgverlener zal worden doorverwezen. Er valt mee te leven, maar de wijze waarop ik leef is van een totaal andere wijze dan ik gewend ben. Ik pas me wel aan, de noemer van lijdzaamheid is ver van mijn bed te vinden, dat neemt niet weg dat van een rozengeur dan wel maneschijn geen sprake kan zijn. En onderwijl blijf ik een beetje hangen in een niet zichtbare hangmat. Kom wel naar buiten, dat stelt steeds minder voor. Moet toch een beetje zonlicht op mijn huid verkrijgen opdat vitamine D de kans krijgt om mij van een andersoortige voedingsstof te voorzien. Naast al het staal dat ik slik en dat geenszins tot een verbetering gaat leiden. En waar het raadzaam kan zijn om ook voldoende voedingsstoffen tot mij te nemen, is mijn eetlust nog van dien aard dat ook daar verbetering een rol kan gaan spelen. Een vorm van sappelen, een manier om van de nood een deugd te gaan maken en waar de noodzaak een rol kan gaan spelen, is het tot nu toe een schrijnend geval van ‘jammer dan.’ Het betekent voorlopig dat ik nog steeds van Ria afhankelijk ben, dat douchen een zodanige invloed heeft op mijn gestel dat ik niet veel later wederom op bed beland. Wel aangekleed, wel in staat ben om mijn bezigheden beperkt naar voren te brengen en mijn klaagzang voorlopig nog zal gaan continueren.

Alsof iemand daar op zit te wachten…