dilemma


iGer.nlHet zijn de kleine dingen die het doen. Het zijn de grote dingen die zorg dragen voor beroering. En het zijn dan weer de huis, tuin en keuken attributen die het geheel, qua maat dan wel vormgeving, zo alledaags maken. Waardoor het dan weer de alledaagse dingen zijn die voor de werkelijkheid garant staan. De dessertlepel die gevuld raakt. Een theelepel van verschil.
Ik drink geen thee noch neem ik suiker zodat een lepel overbodig blijkt. Ik drink koffie. Zwart. Al jaren en sta niet eens stil bij alles wat zich op een schoteltje bevindt. Hoewel het koekje niet te versmaden is. Hetgeen ik gaarne nuttig. Het lepeltje blijft steels liggen. Van lauwe koffie raak ik bepaald niet onder de indruk. Ik roer dan ook niet graag. Drink het liefst alles heet. Hoewel…
 


iGer.nl
Als je mij mijn gang laat gaan weet ik nog steeds niet wat ik tref. Wel wat mij beweegt. Maar ook dat bewegen kent een zekere vorm van moeten. En juist dat moeten werd mij ooit, met klem, afgeraden. Waar ik mij toen, in zekere zin, bij wist neer te leggen. Nu hoef ik niet zoveel meer. Nu moet ik nog veel minder. En dat geeft aan de ene kant een gevoel van opluchting. En de andere kant geeft dat ook een gevoel van minder waard zijn. Niet meer in het licht van de belangstelling te staan. Want ook dat is een behoefte die ik jaren heb kunnen cultiveren. Ik zat daar. Ik stond daar. En veelal deed ik iets wat op een kunstje leek. Een kunstje wat gepaard ging met een jarenlange oefening. Liet in het midden de vraag wie de vader van dat kunstje was. Houdt het, voor mijn gemak, op creativiteit. Creativiteit en oefening staat dan garant voor de eerder gestelde opmerking. Dus weet ik het niet precies.
Want ik loop met een zeker dilemma. Aan de ene kant heb ik wel een idee hoe de dingen zouden kunnen zijn, en hoe de dingen uit kunnen pakken. Het gepiel met feiten en daarna het dubbele van gevoel. Een feitelijk gevoel. Materie en emotie. Maak daar een mix van en kijk dan naar het resultaat. Als de uitkomst in een bepaalde mate tot een evenwicht gaat leiden, heeft het veel van een status quo. Niet voor dan wel achteruit. Als de balans naar de ene dan wel naar de andere kant uitslaat, kan de conclusie eenduidig zijn. Een ja dan wel een nee wat daar dan een gevolg van is. Als tijd en omstandigheid daar weer aan gekoppeld worden, grote kans dat ik dan de conclusie nog even uitstel. Dan wat loop te draaien. Gelijk die bekende drol in die voorspelbare pispot. Het is ook wel wat. In voor- en tegenspoed. Alles in die zekere zin. Dan heb i het over vriendschap. En dreigt ook Het Goede Doel de kop op te steken. ‘Eén keer trek je de conclusie, vriendschap is een illusie, vriendschap is een droom, een pakketje schroot met een dun laagje chroom…’ Juist die tekstregels komen niet zomaar naar boven. Het betekent simpelweg dat mijn dilemma niet zo uniek is. Het bij meerderen speelt. Of juist gespeeld heeft. En dat benauwt me dan weer. ‘Kan ik het niet of wil ik het niet”!’
 


iGer.nl
Het heeft ook veel weg van een knoop door te moeten hakken. Te moeten hakken. Wil ik dit wel en kan ik dit niet” Kan ik het niet en wil ik dit ook niet” Dien ik gevolg te geven aan mijn naam Willen Is Kunnen” Ooit gehoord van ome Jan Pijper. Een broer van mijn opa en sigarenmaker van beroep. Een man die er heel mooie ideeën op na hield. Al vroegtijdig lid was van de SDAP en daar ook zijn gedachtegoed over ventileerde. Met de overtuiging van zijn tijd. Met het karakter ook van zijn verleden. En een woning huurde van Rochdale. Hetgeen voor mij het ultieme bewijs was van zijn voorkeur. Kon bestaan van een mager pensioentje en zijn dankbaarheid aan Drees regelmatig naar voren bracht. Waar de ranja de kleur van het socialisme vertegenwoordigde. En waar pauwenveren in een vaas de wat donkere gang lieten oplichten.
Op een moment dat de wereld dezelfde omvang kende als tegenwoordig, maar de wereld niet veel groter was dan dat de krant ons liet zien en de radio ons kenbaar maakte. Waar televisie nog in de kinderschoenen stond en de wijkagent nog moest worden uitgevonden. Laat staan iets als stadswacht dan wel toezichthouders. Of camera’s die de rol van Big Brother invulling proberen te geven. In een tijd waarop flessentrekkerij, oplichting en geweldsmisdrijven zich ook voor deden. Waarin het vertrouwen in het wettelijk gezag voor een belangrijk deel niet werd geschaad. En waarin geüniformeerden zich voor lieten staan op het ambt wat zij vertegenwoordigden. Waar diplomaten en ministers nog werden aangesproken met excellentie. Niet meer van deze tijd.
 


iGer.nl
Wel de dilemma’s waar ik me nu mee bezig houd. Het al eerder genoemde. En ik er nog steeds niet geheel uit ben. Laat ik me leiden door een vorm van medelijden” Laat ik me leiden door me niet meer te laten verleiden” Door de stop uit het bad te trekken. Met de kans het kind met het badwater teloor te zien gaan” Door goed met kwaad en kwaad met goed te gaan vergelden” Door goed kwaad te zijn” Of door toch mijn hand over dat beschadigde hart te laten glijden”
Ik weet het niet. En stel ik het nog even uit loop ik de kans het straks ook nog niet te weten…