Dijken.
Ook zo genoten van de Zin in onZin? Ik mag veronderstellen van niet. De bekende vlag was wederom te vinden op de modderschuit. Maar ook die schuit ligt stil, te weinig water in de sloot. Voorheen waren er nog wat golfjes te vinden, maar ook die houden er in verband met tekort aan water, mee op. En ook de tijd dat woelige baren ons nog schrik aan konden jagen, met scheurende dijken is het ook daar slecht mee gesteld. Moeten wij ons daar druk over maken? Welzeker. Gezien het feit dat we onder de zeespiegel wonen is de kans groot dat de duinen het wel houden, edoch de dijken niet. En ook dat gevaar dienen we niet uit te sluiten. Alhoewel, valt gevaar wel uit te sluiten. In een wereld vol bedreigingen, waar oorlog en geweld nog steeds een standaard is en het klimaat van zich laat horen, de droogte ongerept zich van het land meester maakt, de sluizen gesloten en de rivieren op hun laagste stand ooit het transport van goederen belemmeren, de prijzen zullen gaan verhogen en de kans dat anderen op een houtje gaan bijten niet uitgesloten is, deze lange zin toch tot een einde loopt en de dagelijkse beslommeringen deel uit maken van het geheel, zet ik er voor even een . achter! Niet dat ik daar zoveel aandacht aan wens te besteden, als je weet dat mijn telefoon het af laat weten en Ria al drie uur kwijt is om iets voor elkaar te krijgen wat jammer genoeg niet lukt, houd ik voor even mijn kiezen op elkaar. ’t Is niets wanneer je in de huidige tijd met een seniorentoestel probeert contact te maken met anderen. Uitgaan ging wel goed, maar een binnenkomend gesprek was onmogelijk. Maar nu is het toestel dood. Ben verlost voor enige tijd van dat lulijzer. Neen, beslist niet rouwig want ook het rouwen sterft langzaam uit.
Maar het gemis is in zekere zin nog aanwezig.