Zooi.
Het is altijd biezonder in het vooronder. Soms tref je daar de ontbrekende schakel, dan een verwaarloosd oliepak, een zuidwester zonder halsband of een stuk gereedschap dat je al jaren kwijt was. Een oude lantaarn, visserijgereedschap, een vergeten deken dan wel een opblaasbaar matras. Of een hoeveelheid noodrantsoen dat verregaand over de datum is. Een blik vol met roestige spijkers, een boormachine welke het loodje heeft gelegd, een boek met vergeelde bladzijden of een kam waarbij de tanden ontbreken. Maar het zorgt wel voor kleur en de nodige herinneringen. Waar dit schrijven op slaat? Dat gevoel kreeg ik toen ik wederom de Frabrique Unique bezocht. Een mengeling van iets wat op een theater lijkt, een witte wand met kleurrijke foto’s banken met wat kussens en een toog welke zich leent voor een drankje. En zaken waar ik geen weet van heb. Of dit nu een Apollo betreft dan wel een geportretteerde hond welke met wat droevige ogen het geheel aanschouwt, het maakt deel uit van het geheel der dingen. Waarbij de betekenis mij voor een groot deel ontgaat, toch is het geheel meer dan de delen. Zaken die er weinig toe doen, boeken voor een groot deel versleten en Dvd’s die mogelijk nog een toekomst hebben. Wat de een ziet als zooi, kan de ander juist veel voldoening geven. En van dat laatste ben ik zeker een voorstander van. Het oog wil immers ook wel wat…
Dit keer niet veel te melden, hooguit dat ik niets te melden heb. Lood laat zich nu eenmaal niet altijd om ijzer wikkelen. Daarnaast geeft het geen pas wanneer ik weer eens de gebaande paden laat voor wat deze zijn.
Om in de voetsporen van ongekende voetgangers te treden is niet aan mij besteed!
