C maar.

Uiteraard maak ik geregeld de verkeerde keuzes. Dat neemt niet weg dat het gegeven wie zijn gat verbrand dient op de blaren te gaan zitten, bij mij zowel op de ene dan wel de andere knie van toepassing is. Maandag is het zover: dan ga ik afscheid nemen van een groot deel van mijn verzameling die ik in de loop van vele decennia bij elkaar gesprokkeld heb. Dat ik daar oprecht naar uitkijk, dat is absoluut niet zo. Dat met het verdwijnen van die spullen ook de nodige herinneringen zullen gaan verdwijnen, ook dat is inherent. Maar ook daar zal wel weer mee te leven zijn. Het heeft ook te maken met bepaalde vooruitzichten. En over vooruitzichten gesproken: er staat nog het een en ander op me te wachten. Neen, ik ben niet levensmoe maar het valt niet altijd mee om mezelf overeind te houden. En dan te bedenken dat ik geen idee heb hoe het komt dat ik over zo’n laag HB beschik, ook dat zijn de raadselen van het lichaam.

Dan te bedenken dat ik jarenlang anatomie lessen heb gegeven en soms de neiging vertoon om mijn kop in het zand te steken, dat valt niet alleen door mijn leeftijd te verklaren. Hoewel ik wel uitkijk naar verklaringen die niet alleen bij het gevolg stilstaan maar er ook een oorzaak te bedenken valt. Het zorgt er aan de ene kant voor dat ik weer eens met mijn neus in de boeken duik en dat ik er een levenswijze op na houd die bepaald geen schoonheidsprijs verdient.

Al met al is mijn glas nog steeds voor de helft gevuld, zijn het hooguit wat druppeltjes die ik verlies.