Woorden

Er zijn van die dagen… dat ik mij het liefst met Karel op een eiland terug zou willen trekken, wat filosoferen over het leven en stomweg naar wat schuimkoppen willen staren. Desnoods onder het genot van een Texelse schuimkop, een oogstrelende zon en een navenante bekoring. Nu weet ik wel dat dit laatste nergens op slaat, het moment dat ik als een jonge hond de hemel dacht te gaan bestormen ligt reeds ver achter mij, maar het geeft iets weer van de maalstroom die zich van mijn geest meester tracht te maken. Ik geef niet direct toe; ik lat het geheel wat op mij afkomen en zie dan wel weer waar mijn geest gaat dwalen. Want zonder die in de kast opgesloten dwaalgeest, verliest een groot gedeelte van ook deze dag aan kleur. Juist op dit soort dagen treed ik niet graag op de voorgrond. Liever beweeg ik mij wat tussen de coulissen en lat het schouwspel van het leven wat aan mij voorbijtrekken. Het allerliefst in het gezelschap van een stel willekeurige komedianten. Want ook zij trokken ooit voorbij.
Neem nu, bijvoorbeeld, Huub van der Lubbe. Studeerde voor regisseur, acteerde, maar bovenal werd hij schrijver en zanger. Huub stelt: ‘ik klim het podium op om er te zijn. Ik hou ervan als het gewone leven verhevigd wordt. In die verhevigde wereld voel ik me thuis, op mijn gemak. Daar wil ik aan meedoen. Daar wil ik onderdeel van zijn. Op het podium te staan en aandacht trekken. Dat heb ik altijd mooi gevonden.’ Of Ramsey Nasr, ‘Ik denk dat een acteur zich altijd bewust is van de rol die hij speelt. Normale mensen spelen ook rollen, maar die zijn zich daar niet van bewust omdat ze er niet op getraind zijn. Een acteur is zich er constant van bewust hoe hij erbij zit, hoe hij loopt, hoe hij praat, hoe hij over kan komen, of hoe hij over wil komen. Dat is heel vervelend.’
Het genot van verdriet. Stelt Carice van Houten. ‘Ik denk dat mensen naar een tragedie gaan kijken omdat die troost biedt voor hun eigen verdriet. Je wilt dingen herkennen, je denkt: ik ben niet de enige die problemen heeft. En het is ook lekker om juist te kunnen huilen over iets wat bij wijze van spreken helemaal niets met jezelf te maken heeft.’
Of de Dogtroep. Helaas ter ziele, maar de naweeen zijn nog zichtbaar. Gingen aan de haal met beelden en konden daar een eigen betekenis aan geven. Threes Schreurs stelt: In den beginne was het woord. ‘Voordat ik aan een voorstelling begon had ik altijd een woord in mijn gedachten. Bij Hotazel wist ik dat ik een voorstelling wilde gaan maken over eenzaamheid. Ik ging op zoek naar wat eenzaamheid betekent. Ik dacht dat het het allereenzaamst zou zijn om ‘s nachts in een fabriek achter een lopende band te staan. Ik ging dus naar een uitzendbureau om ‘s nachts zo’n baantje te nemen. Het bleek helemaal niet naar of eenzaam te zijn, maar juist druk en erg gezellig.
Een paar dagen later stierf mijn man Marco en wist ik wat echte eenzaamheid was.’
Ik doe het vandaag weer eens met woorden. Woorden die aan betekenis kunnen winnen, wanneer de lezer juist bij deze woorden wenst stil te staan. Zoals menen ook stil staan bij het feit dat die twee lichamen gevonden zijn. Bij een duiker nota bene. En het verdriet dat zich meester maakt van andere mensen. Woorden. Als ooit in dat beginne…