Vervolg III

JIK door WIK. III
De natuur die haar eigen wetten blijft bepalen en waar geen tuinman onderuit kan komen. Een vlinder die gestorven is en een vogel die door het luchtruim vliegt. Zij is gestorven… Over een uur zul jij waarschijnlijk weer toe gaan geven aan die natuurlijke behoefte die de mens doet verlangen naar een toilet of het gebruik van een wasbak. ‘Wat een noodweer, het is minstens windkracht 4 of 5’, waarop ik reageer met ‘het valt toch wel mee’, waarop zij zegt ’t valt nogal mee? Van mij hoeft het niet meer.’ Geheel gekleed een stok magere mevrouw die vervolgens weer ergens heengaat. En dat om 04.15 uur terwijl ik wederom een rondje maak. Zo dicht ligt leven en dood ook in deze inrichting bij elkaar. ‘Ik heb de hele nacht geen oog dichtgedaan’, een me vrouw die een beker melk heeft verwarmd in de magnetron omdat zij morgen door haar zoon voor een dagje uit wordt opgehaald. En nog maar een shaggie en koffie, dat zijn pijlers van de mensen die hier bestaan. Niets te maken met het feit dat roken de gezondheid schaadt: de bruin verbrande zwarte vingers blijven boekdelen spreken. ’t Is ook heel apart om mijn naam te zien op het bord waar de vroeg-, late- en avonddiensten vertoeven. Of een briefje met GB. Voor vanavond werk ze en doe de groetjes aan Wik. Afzender onbekend, maar ook dat valt wel weer te achterhalen. Groetjes van oud leerlingen waarbij nogal eens naar voren kwam of je hem mag of dat je hem niet mag. Ik hoorde daar zelf nooit iets over en heb gedurende de nachten dat ik hier heb gedraaid ook weinig van gemerkt. Want ook zo werkt een instituut dat met mensen werkt. De kruipers en de huichelaars, de mensen die goed voor zichzelf kunnen zorgen en de mensen die hart hebben voor de mensen die aan hun zorg zijn toevertrouwd. En plakvoeten krijgen omdat je door de urine van een ‘ongelukje’ wandelt. Dat is iets voor de ochtenddienst.