Toegevoegde waarde III

Achteraf kijk je… jawel daar komt die koe weer om de hoek kijken. Heeft het slachthuis overleefd en staat af te wachten in de wei totdat een welwillende God der Dieren zich over haar gaat ontfermen. Zakt door haar hoeven en steekt zowaar nog haar tong uit. En de laatste adem klinkt als ‘lekker puuuuuh!’
Onzinnig dit verhaal.

Dat wordt nog wat beroerder!

ZIENDEROGEN.

Werd hij nu blind, of was er sprake van stekeblind. Waren zijn oogkleppen aan vervanging toe, of was het masker dat hij al jarenlang droeg, sleets aan het worden? Moest hij nog wel een afspraak maken met een oogarts, of was het simpelweg berusting dat hem restte? En als er dan toch niets meer aan te doen viel, ook op zijn oren kon hij niet langer vertrouwen. En zo viel steeds meer van zijn vertrouwde omgeving weg. Waar hij voorheen een vraagbaak was voor anderen, ook zij lieten hem langzamerhand in de steek. En zijn gevoel voor eigenwaarde? Ook daar restte meer weinig van. Van een balans opmaken kon nog geen sprake zijn, zolang mensen bleven proberen om hem op te beuren. Ze vroegen hem geregeld voor een dagje uit, maar ook daar kwam een kentering in. Hij vond zichzelf meer en meer een ‘ouwe zeurdoos. ‘ Eigenlijk viel er op hem geen staat meer te maken.

Berusting, mijn waarde, heeft iets weg van gelatenheid. De dingen nemen zoals ze komen en niet teveel gedoe om het een en ander nog mee te gaan maken. Geduldig wachten bij een lauw kopje thee, nog maar een koekje verorberen of desnoods naar de kraan lopen om een glas water in te schenken. En de vooruitzichten waren bepaald niet gunstig. Het weer liet het weer eens afweten en om nou helemaal zijn jas en schoenen aan te trekken voor een kortstondige wandeling, ook dat sprak hem bepaald niet aan. De kans om die vervelende buren tegen het lijf te lopen, was ook bepaald niet uit te sluiten. En om nu vroegtijdig de gordijnen te sluiten, ach zijn bed was ook niet alles. Dan lag hij maar te draaien en te woelen, kreeg last van aandrang en zwiepte zijn benen over de rand van het ledikant. Op weg naar het toilet en bereidde zich voor om wederom etappe te gaan plassen. Ook dat was bepaald geen succes.

Neen, zijn huidige leven was bepaald geen lolletje. De voorspelbaarheid van de dag, de krant die vroegtijdig in zin bezit kwam en het nieuws dat hem maar matig interesseerde. Voorheen kon hij zich nog weleens druk maken omtrent besluiten waar hij toch geen invloed op uit kon oefenen, tegenwoordig liet hij dat gelaten aan zich voorbij gaan. En waar voorheen een kaartje leggen zijn gemoederen konden opwinden, ach de kreet ‘het is maar een spelletje’ de dooddoener van jewelste. En die borrel? Een nootje erbij en zijn kunstgebit begon hem parten te spelen. Haaks in zijn mond en ook dat was bepaald niet gezond. Van zijn kinderen hoefde hij weinig te verwachten en dat zij in het buitenland werk hadden gevonden, hun goed recht maar dat hij vereenzaamde…

Voor hoeveel mensen is dit verhaal herkenbaar? Het sociaal omkijken naar elkaar is er voor een groot deel der mensheid niet meer bij. Ja, er worden wel feestjes georganiseerd, maar bruiloften en partijen…? Straks komt de Burgemeester weer langs. Om het echtpaar te feliciteren met hun 75 jarig huwelijksfeest. Maar wie schenkt daar nog aandacht aan, wanneer de advertenties van de overledenen alle aandacht op gaan vragen?

1303-ikWik-2025