Telefoon.

Zowaar een telefoontje uit het meer dan zonnige zuiden. Neen, niet ergens in Frankrijk dan wel Spanje, maar simpelweg uit Brabant. Daar schijnen de temperaturen nog veel hoger te zijn dan in het wat koelere Noorden. En waar de wind nog vaak een overtocht heeft gemaakt over de Noordzee. Schijnt ook van invloed te zijn op de temperatuur. Dat huizen zich als bunkers manifesteren, ook dat zorgt ervoor dat de hitte niet direct toe kan slaan. Potdicht, de niet aanwezige luiken gesloten en je overgeven aan de loomte welke bezit van je maakt. Neemt niet weg dat ik blij verrast was door het telefoontje van Jan. Mijn voormalige collega en in zekere zin een vriend, die Bennebroek heeft verlaten om neer te strijken in Goirle. Dicht bij zijn kroost, waardoor het contact met zijn kleindochters bepaald een stuk makkelijker is geworden. Maar een ding heeft Jan op mij voor: hij is een week ouder dan ik. Dat wij beiden het sterrenbeeld Stier kennen, ook dat heeft ervoor gezorgd dat wij het goed met elkaar konden vinden en vonden. Het zijn dan ook gemeenplaatsen die wij nog steeds kunnen delen. En wie kan dat zeggen in ons tachtigste levensjaar? Dat de ouderdom zich niet van de wijs laat brengen, daar is Jan het voorbeeld van. Voorheen deed hij aan badminton, tegenwoordig gaat hij voor zijn APK (Alzheimer, Parkinson, Korsakov) simpelweg naar de huisarts. En sport nog steeds tegen de klippen op! Jaloers ben ik voor een deel, aan de andere kant blijft mijn denken naar mijn idee nog steeds helder. In de wetenschap dat hij met een zekere regelmaat mijn schrijfsels volgt, ook dat doet mij bepaald deugd. Nabijheid met een bepaalde distantie. Ook zo’n kreet vanuit ons voormalige Psychiatrisch verleden. Want ook die brug hebben we bewandeld. En over wandelen gesproken: Jan heeft mij Amsterdam doen kennen. Of dit nu de PIJP betrof of dat wij Tante Truus hebben uitgestrooid, we watertrapten er wat op los. Jawel, herinneringen uit een gedeeld verleden.

Maar juist door die gedeelde herinneringen sta ik wederom bewust in het heden!