Wik Pijper

Ben bepaald geen grapjesmaker. Ben ook bepaald niet iemand die om het leed van de ander zich kan gaan verkneukelen. Laat staan dat wanneer ik een figuurlijke draai om mijn oren krijg, mij direct uit het veld laat slaan. Mogelijk wel mijn schouders zichtbaar ophaal, maar van binnen me toch wel degelijk schaam. Dat ik er op die manier wat verloren bijzit, dat zal menigeen ontgaan. Maar waar ik niet omheen kan is het feit dat ik op mijn manier toch sporen achter laat. Veelal in de vorm van schrijfsels dan wel woorden welke ik aan mijn blog toevertrouw. Zelfs in geschreven boeken. Niet dat ik me daar op voor laat staan, hooguit dat ik voornemens letterlijk heb uitgevoerd. Want iets nalaten in welke vorm dan ook, streelt toch wel mijn ego. Dan heb ik de idee dat ik toch iets fysieks letterlijk achter laat. Ook al zal dat werk op termijn wel in een shredder verdwijnen. Maar dan nog. Eigenlijk doet het er weinig toe wat je doet of hoe je doet als je maar wat doet. Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan?! Of makkelijk doen wat ook moeilijk kan? Of, wat nog veel moeilijker wordt. Stel je voor dat ik op dit moment mijn verhaal afbreek..

Kan er dan sprake zijn van een cliffhanger? En als dat zo is…