Wik Pijper

De daken zijn wit, de straten verlaten. Een enkeling waagt een poging om de sneeuw te ontwijken en glijdt pardoes onderuit. Hulp is ver te zoeken en de pijn viert hoogtij. Verdraaid, hij heeft vergeten om zijn mobiel bij hem te steken. En hulp, in welke vorm dan ook, valt niet te verwachten. Op zijn geroep reageert niemand, de deuren blijven gesloten en ook de vensters bieden geen opening. Gordijnen hangen zielloos achter de ruiten en waken ervoor om open te gaan. Het is niet voor niets weekend, de meesten slapen uit en van enige beweging is nog steeds geen sprake. Het wordt kouder en kouder, de wind begint te huilen, geen kind dat met een sleetje buiten gaat spelen. En ook een sneeuwpop is in geen velden of wegen te bekennen, hooguit een verdwaalde winterwortel die stil ligt te wachten op het paard van Sinterklaas. Maar ook die staat nog heerlijk te ronken in de verwarmde stal. Je moet het immers niet te gek gaan maken met in het vooruitzicht dat hij in de avond weer het dak op moet. Gelukkig heeft hij de nodige knechten tot zijn beschikking die sluipenderwijs de schoorstenen naderen. Zakken vol en aan het eind bijna alle zakken leeg. Op een enkel cadeautje na van een kind dat vergeten was om zijn schoentje te zetten. Zelfs was vergeten om liedjes te gaan zingen.

Zo gaat het momenteel veelal in den lande. Maar niet getreurd: aan het einde van deze maand gaat het gebeuren!