Ogenschijnlijk.

Velen voelen zich geroepen, slechts weinigen zijn uitverkoren. Maar wanneer je niet veel meer te doen hebt, je geniet van je oude dag wat zul je je daar nog druk over maken? Van de hoofdlijn naar de zijlijn is slechts een enkele stap. Wanneer ook het aantal stappen afneemt, je bewegingsvrijheid voor een deel hebt ingeleverd, je niet langer druk hoeft te maken omtrent je werk en de uitvoering aan jongeren overlaat.
Je hooguit je memoires op papier gaat zetten en niemand zit te wachten op jouw voormalige belevenissen dan doe je in principe geen ander kwaad. Of het moet zo zijn dat geheimen uit jouw leven toch in de openbaarheid gaan komen. Waardoor van een zekere privacy geen sprake meer kan zijn. Als mensen dan over jouw voormalige stappen gaan buitelen, daar een volstrekte mening over hebben en hun beklag gaan doen bij bevoegde instanties, smaad een rol gaat spelen en aan jouw integriteit wordt getwijfeld, is dat mogelijk een moment waarop je pen tot stilstand komt.
Laakbaar is een woord dat naar voren kan gaan komen, laat staan dat eer en goede naam op straat komt te liggen. Want dat het naar mijn idee die kant op gaat, daar twijfel ik niet aan. Hackers die het slechtste met de mens voorhebben, waarbij jouw eigen identiteit mogelijk verloren gaat, en je maar moet zien op welke wijze jouw unieke zijn als individu weer bij jou terecht gaat komen.
Dat twijfel en weifel een rol gaan spelen in een spel waarbij de spelregels niet meer helder zijn. Want ook ik mag me verheugen op het feit dat mijn identiteitsbewijs weer een verjonging dient te ondergaan. Maar dan weer met een nog oudere kop, waar geen kapper in tijden een rol in heeft gespeeld. Neem een recente pasfoto mee, laat een deel van je haren je oren tevoorschijn komen en mogelijk dat je wederom een aantal jaren aan het maatschappelijk bestel kunt blijven deelnemen. Opdat je als persoon ook dat stembiljet tot je beschikking krijgt.
Of je toegang krijgt tot velerlei van overheidswege ingestelde data. Je SMS’t wat af, hebt geen idee wie aan welke knopjes zit en waar al die servers gebruik maken van voldoende energie om de voorraad te gaan vergroten. Het idee dat vanwege de openbare ruimte er voldoende camera’s aan het werk zijn om jou, als individu, te volgen op het pad dat jij aflegt. Om naderhand gebruik te gaan maken van beelden waar jij niets van afwist. Deurbellen die een oog hebben voor jou, de pakketbezorger die vergeefs een pakketje probeert af te leveren, de postbode die steeds minder in beeld komt en de stijgende tarieven van wat voorheen als een dienst werd gezien. Dat daarvoor een prijs wordt gevraagd, ook daar maakt niemand zich nog druk om.

Ogenschijnlijk wellicht, maar ik kom niet verder dan een lang gezicht!