Nou moe?!

Nou moe? Niet echt! Eerder pa dan moe. En waar die heengaan, laat zich raden. Heb ik een column geschreven, komt daar een reactie op. Van een raadslid nota bene die de benen heeft genomen, maar wel opteert voor het volgende: een veilige, inclusieve stad waar iedereen meedoet. En verder gaat met het volgende:: een flauw, maar ook feitelijk onjuist en respectloos. En waarin zij aangeeft dat de kieswet bepaalt dat een vrijgekomen raadszetel automatisch naar de volgende op de lijst gaat. Dat is een procedure, geen keuze van de raad. Dat het voor haar wrang aanvoelt geeft blijk van een zeker misnoegen. Maar ook dat terzijde.

Waar het dit keer om gaat is dat dit de eerste reactie is op een column van mijn hand. Dat het een beetje dient te schuren en dat ik een bepaalde waarheid naar mijn hand weet te zetten, ook dat geeft aan dat de schrijver dezes zich een bepaalde ruimte kan permitteren. Dat ik van die ruimte gebruik maak, ook dat is voorspelbaar. Want wat voor de een een waarheid kan zijn, doet bij een ander mogelijk pijn. Maar pijn valt te verdrijven. Een paracetamolletje en weg is het probleem. Of desnoods met een witkwast aan de haal gaan. Gevoeligheden hoef je niet altijd uit de weg te gaan. Neem nu bijvoorbeeld de foto van gisteren. Ietwat onscherp, een kaal stuk hout met wat oude lichtjes en een slee die al jarenlang in de schuur hangt. Gewoonweg omdat de (klein)kinderen nog steeds niet optimaal van sneeuw hebben kunnen genieten. En waar momenteel Gnomen de dienst uit maken, waar de cadeautjes nog in hun verpakking wachten en waar de makkers zijn verdwenen, de pepernoten nog heerlijk smaken en de Hollandse garnalen in een verpakking van 60 gram voor de hoofdprijs gaan, dan is het nog steeds even afwachten. Want bijna 5 euro voor 60 gram doet bijkans denken aan kaviaar.

Maar kaviaar is allang niet meer te betalen!