Kwade geesten…

Ze liggen er weer warmpjes bij. Heerlijk bedekt door het stro dat hen heeft toegedekt. En zij liggen niet alleen te wachten, maar maken zich ook op voor straks. Wanneer de winter achter hen is gegleden, het voorjaar het eerste gras doet groenen en het strobed heeft plaatsgemaakt voor de kleine kopjes die boven het maaiveld uit gaan steken. Maar voor nu is het kaal, winderig, met flarden regen die de grond doordrenkt. En zij verblijven nog even in een stacaravan dat tegenwoordig onder de noemer van chalet door het leven gaat. Nog even voor het grote avontuur een aanvang gaat nemen. Met een eigen camper naar het zuiden van Europa trekken. Om de warmte op te zoeken en het koude kikkerland te laten voor wat het is: een kikkerland. Maar over een paar weken komen zij weer terug. Simpelweg omdat de verloskundige niet van plan is om hen achterna te reizen. Voor controle en nog wat van die zaken. En dat doe je gewoon met een heen en weertje via een vliegtuig. Want zo gaat het tegenwoordig. Waar wij in het verleden dagen kwijt waren aan het reizen met de auto en die sleurhut is het tegenwoordig een kwestie van appen om contact met elkaar te onderhouden, worden de beelden direct zichtbaar op een schermpje en zijn de verbindingen allerminst niet slecht. Waar brieven dan wel ansichtkaarten in het verleden garant stonden om het thuisfront op de hoogte te stellen van de belevenissen, is het momenteel een kwestie van een ping om dat contact tot leven te brengen. Anders dan het fysieke is er geenszins sprake van een surrogaat. En toch betrap ik mij op het feit dat ik die oude tijden in zekere mate nog steeds heel hoog acht. Een zoektocht naar een telefooncel, de muntjes die onbekend waren en in sneltreinvaart in de gleuf verdwenen, en de aankondiging dat het gebruikte geld de tijd van het einde van het gesprek naderde. Nostalgie in zekere zin, terwijl ik vanmiddag over dat eindeloze land met stro uitkeek. Niet voor te stellen dat over een maand of drie het eerste teken van het voorjaar weer de kop opsteekt. Dat eindeloze rijen tulpenvelden de streek rond Egmond weer zal overladen met een bloemenpracht, om niet veel later genadeloos hun koppen te verliezen. Een terugblik en een vooruitblik op de een na laatste dag van dit veronderstelde oude jaar. Opdat morgen… maar vandaag is het eerste dodelijke slachtoffer van vuurwerk reeds gevallen. Welke kwade geesten heeft de man geprobeerd te verdrijven…”!


IMG_9997


IMG_9998


IMG_9999


IMG_0001