Koesteren.

HET KOESTEREN
VAN DE HERINNERING
VERDWEEN
MET MIJ

TOEN IK VERDWEEN
KOESTERDE MEN
MIJ

Woorden die ik ooit in mijn verleden naar voren wist te brengen, woorden die ooit in Bergen aan Zee op een bord verschenen. Poëzie in de Branding was de noemer en wanneer ik deze eerder naar voren gebrachte woorden zie verschijnen, raak ik geenszins de draad weer kwijt. Was het een opwelling toen ik deze woorden naar voren bracht, of had ik daar langdurig over nagedacht? Geen enkel idee, maar dat ik het toen een vondst vond, daar twijfel ik niet langer aan.

En over twijfel gesproken: ben gisteren wat aan het fröbelen geweest, opdat ik straks op tijd de Post weer om een boodschap kan gaan sturen. Dat de zegels niet meer gelikt hoeven te worden dat is een gegeven en dat de prijzen als zodanig hemelhoog gaan reiken, ook daar kun je tegenwoordig niet meer omheen. Het voordeel is dan wel dat de kaarten iets meer dan 20 gram mogen wegen. En door dat gewicht kun je ook nog eens leuke dingen gaan doen. Maar om nu te zeggen dat ik uitkijk naar 2026, waarbij het ravijnjaar zich zal gaan manifesteren, is het ook maar afwachten of dat aankomende jaar ook een nieuw kabinet naar voren gaat brengen. Want de een lust de ander nog steeds rauw, terwijl een derde zich opmaakt voor een feestelijke kerstdis. Waarbij de prijzen er wederom niet om liegen, tenminste wanneer ik het programmablad van die grote die nog steeds denkt op de kleintjes te letten, in mijn ogen de kroon spant. Want 78 euro is een bedrag waarbij je je portemonnee helemaal kunt gaan omkeren. Om dan mogelijk nog een enkel centje wat je niet hebt, alsnog kwijt kunt gaan raken.

Ja, ik heb met mensen te doen die afhankelijk zijn geworden van de voedselbank. Vooral ook wanneer de schijn wordt opgehouden wanneer die supermarkt probeert om mensen te verleiden om een extra boodschap te doneren aan die eerde genoemde voedselbank. Het kan immers niet op en waar de haas de paas heeft verdreven komt het wild daarvoor in de plaats. Herten, konijnen, eenden en een enkele kalkoen zullen glansrijk uit de oven verschijnen. Om dan maar niet te spreken over de kerstdis, waarbij fondue en gourmet wederom hoogtij zullen gaan vieren. En toch stel ik me dit even anders voor. Wat te denken van een tomatensoepje vooraf, vervolgen een stamppot van boerenkool met worst om vervolgens af te gaan ronden met ijs en slagroom. Tenslotte heeft die eender genoemde supermarkt nu Vienetta in de aanbieding.

En die kans laat ik zeker niet lopen!