Kees.

Het kan niet zo zijn dat zaken tegenwoordig vanzelfsprekend zijn. Neen, je zult actie moeten ondernemen om zaken voor elkaar te krijgen als je ze al voor elkaar krijgt. Ook dat dien je af te wachten, zeker als het gaat omtrent veilingen die zich bij Catawiki voordoen. Dat ik geregeld overboden wordt, neemt niet weg dat ik wel een poging blijf wagen. En zeker als ik er een bedoeling mee heb. Kees bevindt zich momenteel in een zorginstelling, waar hij bepaald niet op zijn plaats is. Kees heeft immers een vrije geest en ziet zich tegenwoordig genoodzaakt om zijn tijd met niet gekende anderen door te gaan brengen. En met die niet gekende anderen bedoel ik dan met name dames die lijden aan vormen van dementie. Hetgeen direct van invloed is op de voor hem ontbrekende prikkels. En dat dit gegeven mij bekend voorkomt, ook daar kan ik niet omheen. Toen ik aan het revalideren was in het voormalige Lauwershof, liep ik tegen een vergelijkbaar probleem aan. Niemand kan immers bedenken hoe een bepaalde populatie bij elkaar gevoegd gaat worden. Mensen hebben het niet voor het kiezen, maar krijgen het wel degelijk voor hun kiezen. Proberen er nog zoveel mogelijk iets van te maken, maar komen toch terecht in een gang van zaken waarbij de zorg de voornaamste reden is. Ik zal niet zeggen dat Kees in bepaalde mate aan het verpieteren is, toch heeft het daar veel van. Hoe zou ik hem kunnen opbeuren? Door bij hem langs te gaan, door hem te vragen of hij nog steeds tekent en hoe hij op zijn manier de dag doorkomt. Maar ook dat vind ik schrijnend. Want hij blijft achter en ik ga weer weg. En dan is 24 uur daar niet direct een straf, voor een uurtje afleiding blijft er dan nog 23 uur over. Dagbesteding kan een afleiding zijn, verhalen uitwisselen een vorm van saamhorigheid teweeg gaan brengen, maar het gemis van huis blijft dan toch weer over.

Waaruit wederom blijkt dat ‘eigen haard, goud waard is.’ En ook met die wijsheid dien je daar dan mee te leven!