Ik hanteer mijn pen!

Wat zou er nog meer omgaan in het hoofd van die enge man? Hoe komt hij aan die tomeloze energie om zich omtrent de wereld te blijven bekommeren? Waar is de aarde mee gediend, waarbij vele doden te betreuren zijn? En wat gebeurt er wanneer hij per ongeluk in zijn eigen voet gaat schieten. Wanneer dit alles met geen pen te beschrijven is, moet je dan die pen maar neer gaan leggen? Wanneer je dit gebeuren niet gaat boekstaven, loop je de kans dat ook jouw toekomst teloor gaat. Zoeken naar een zekere vorm van machtsevenwicht zorgt er nu voor dat de balans ver te zoeken is. Dat ik me daar kwaad over maak is een ding, maar berusting is dan weer dat andere. Dat ik daar op mijn manier woorden aan blijf wijden, ook dat staat als een paal boven water. En over water gesproken: zijn wij klaar om de vloed die zich op termijn gaat voordoen, met onze duinen en dijken tegen te gaan houden. Dat wetenschappers zich hierover buigen is een zaak van mondiaal belang. Of zij de voorspelde vloed kunnen keren, is weer van een totaal andere orde. En onderwijl pruttelen we maar door, blijven de prijzen stijgen en ziet het ernaar uit dat ook Moeder Aarde uiteindelijk het loodje gaat leggen. Hoop dat dit wel in een klap zal gaan plaatsvinden, maar met een arsenaal aan kernwapens kan dit in een klap gebeuren.

Vooralsnog zijn we allen in gespannen afwachting van wat de toekomst ons zal gaan brengen.