Iets achter laten.

Er is altijd wel iets dat je achterlaat. Een voetstap die verdwijnt in een tapijt, een geluid dat wordt overstemd door een straaljager, een herinnering die verdwijnt in een brein, een plas die verdwijnt in de plee. En daar heb je het veelal mee te doen. Anders wordt het wanneer je het besluit neemt om zaken fysiek vast te gaan leggen. Gelijk ik gisteren een blik heb kunnen werpen in het fotoboek VERVAL. Ik heb daar zelfs een jaartal aangekoppeld: 2016. en met de 120 foto’s die daarin verenigd zijn dan wel vereeuwigd zijn, voeg ik een andersoortige dimensie aan mijn zijn toe. Gelijk ik er gisteren ook niet aan ontkwam om het een en ook weer het ander vast te gaan leggen. In het fotomuseum in Den Haag en het daaraan gekoppelde Museum waar Berlage de hand in heeft gehad. Nu weet ik wel dat de dimensies die dit keer de revue gaan passeren mogelijk enig uitleg node hebben, en schroom ik dit keer niet om die uitleg als toelichting aan de beelden toe te gaan voegen. De eerste beelden zijn abstracties in het teken van de cultuur van Amerikaanse indianen. Wanneer echter plexiglas in de vorm van gestapelde pallets de toon zetten, is het aan mij om die ingredienten vanuit een andere invalshoek naar voren te brengen. En wanneer fitnessattributen zich lenen voor de kunst is het ook dit keer aan mij om daar melding van te maken. Wanneer ik echter mijn oog naar boven richt, is het een zekere willekeur die mij doet besluiten om alsnog het trapportaal vanuit mijn gezichtspunt vast te leggen. En wanneer ik me bewust ben dat ik ook alweer bezig ben om de canvasdoeken die in september aan de muren van de societeit komen te hangen, ontkom ik er wederom niet aan om mijn doeken alsnog te gaan bestellen. Neen, een aanbieding ga ik absoluut niet uit de weg. Maar of het de lading zal gaan dekken als waar ik eerder mee begonnen ben…


IMG_2499


IMG_2503


IMG_2504


IMG_2505


IMG_2507


IMG_2512