Geneugten.

Nu weet ik wel dat het er eigenlijk niet veel toe doet wanneer ik weer iets van mij laat zien. Iye viert zijn verjaardag, mag vele cadeautjes uit gaan pakken en weet soms van gekkigheid niet wat hij moet doen. En ik moet wederom verstek laten gaan, ben dan ook al zo’n zeven weken aan het klooien. Dat neemt niet weg dat de moed soms in mijn schoenen te vinden is, dat het wel prettig aanvoelt wanneer ik wederom gekleed ben en mijn pyjama laat voor wat deze is, wordt doordrenkt door alle dranken die mij worden aangeboden en er niet vreemd van opkijk wanneer ik zomaar een paar kilo aan gewicht ben kwijtgeraakt. En wanneer ik regelmatig aan het apparaat hang waarmee mijn bloeddruk wordt gemeten, ik niet verbaasd ben omtrent de uitslag. Met minder medicijn zou je meer mogen verwachten, maar ook die vlieger gaat niet op. Dus wat kun je dan beter doen dan je koest te houden, regelmatig een banaan eten en voor de rest je te buigen omtrent het eten dat al eerder is klaargemaakt. Wat echter zeker het vermelden waard is, dat is mijn ochtendontbijt. Pie van Marjolijn waar ik niet alleen mijn vingers bij aflik, maar ook tot de laatste hap met veel smaak verorber. Nadat ik, jawel, allereerst mijn pillen heb geslikt.

Dat zijn op dit moment de geneugten van mijn leven. En met deze geneugten heb ik het maar te doen!