Geen PAS(tunetniet.)
Het is niet alleen een kwestie van in de pen te klimmen, maar meer een manier om mijn hoofd leeg te maken. In die zin dat wanneer de zon schijnt er toch nog wel wat wolkjes te vinden zijn. Op de laatste dag van augustus en het vooruitzicht dat morgen september van zich laat horen, gaan de activiteiten die dankzij de vakantie stil kwamen te liggen, langzamerhand weer tot leven gaan komen. Het enige probleem dat zich voordoet, dat ik de eerste bijeenkomst van de DichtersKringAlkmaar niet bij kan gaan wonen, simpelweg omdat ik de auto niet tot mijn beschikking heb. En ik ook alvast ga anticiperen op de donderdag welke ik in september onder voorbehoud moet gaan tekenen. Jawel, ook het Fotocafé komt weer tot leven. Dat dit mij deugd doet is voorspelbaar, dat mijn bijdragen omtrent vakantie shit (happens) niet overeen komen, dat ik de dagen dat ik aan het logeren ben geweest als een weldaad heb ervaren, ook dat is alweer verleden tijd. En dat mijn vooruitzichten zich toch weer gaan kenmerken dat ik met zorgverleners in contact kom, ook dat mag de pret niet drukken. Bij de een gaat het om mijn hart, terwijl de ander zich nog steeds over mijn knie buigt. Jawel, mijn eigen bijdrage heb ik reeds lang geleden opgemaakt en waar de vooruitzichten door de PVV naar voren werden gebracht, ook Fleur geeft de pijp aan Maarten. Van een halvering kan geen sprake zijn om maar te zwijgen van het stijgen van de zorgverzekering, peanuts voor de een en een onbetaalbare premie voor de ander.
